Izrael prowadzi naloty w obszarze A, gdy jego służby bezpieczeństwa oceniają, że podejrzani lub broń stanowią zagrożenie, któremu AP nie jest w stanie samodzielnie zaradzić. Porozumienie z Oslo II powierzyło AP obowiązki związane z porządkiem publicznym i bezpieczeństwem wewnętrznym Arabów w obszarze A, ale określiło również utrzymane kompetencje Izraela w dziedzinie bezpieczeństwa oraz wspólne mechanizmy koordynacji. Relacja IDF o działaniach antyterrorystycznych.
Co przewiduje porozumienie
Porozumienie przejściowe z 1995 r. ustanowiło wspólne izraelsko-palestyńskie komitety bezpieczeństwa i kanały koordynacji, których szczegóły określono w załącznikach dotyczących bezpieczeństwa. Ustalenia nie znosiły odpowiedzialności Izraela za izraelskich obywateli ani nie czyniły AP jedynym podmiotem mogącym reagować na zagrożenia. Tekst porozumienia jest podstawowym źródłem informacji o ramach jurysdykcji i koordynacji.
Dlaczego dochodzi do nalotów
Władze izraelskie przedstawiają naloty jako działania mające na celu zatrzymanie poszukiwanych podejrzanych, przejęcie broni i zapobieganie atakom. W sierpniu 2024 r. IDF poinformowały, że siły w rejonie Dżeninu i Nur Szams rozbroiły przydrożne ładunki wybuchowe oraz przejęły broń palną w Tulkarmie. Siły izraelskie podały, że operacja była wymierzona w przydrożne ładunki wybuchowe i broń palną.
Koordynacja i samodzielne działania mogą współistnieć. Palestyńskie siły bezpieczeństwa i izraelskie służby utrzymywały łączność w sprawach bezpieczeństwa, a kryzysy polityczne i działalność zbrojna nadwyrężają współpracę. Raport operacyjny z sierpnia 2024 r. przedstawia jeden konkretny przypadek. Ramy jurysdykcji opisano w materiale o obszarach A, B i C, a zaangażowane frakcje zbrojne — na stronie o grupach zbrojnych na północy.