Iran ma historię wspierania grup zbrojnych w całym regionie, a przedstawiciele Izraela oskarżali go o próbę rozszerzenia tego wsparcia na Judeę i Samarię. Dowody dotyczące poszczególnych transferów należy oceniać osobno: odzyskana broń, śledztwo finansowe i oficjalne oskarżenie to różne rodzaje dowodów. Raport ze stycznia 2025 r. o broni znalezionej w Dżeninie.
Co potwierdzają publiczne doniesienia
Raporty operacyjne Izraela z Dżeninu i Tulkarmu dokumentują przejęcia karabinów, amunicji i ładunków wybuchowych. W sierpniu 2024 r. IDF poinformowały o znalezieniu karabinu M16 i innej broni w Tulkarmie oraz zniszczeniu przydrożnych ładunków wybuchowych. Ustalenia te pokazują, że komórki zbrojne posiadały broń i przygotowały ładunki wybuchowe. Same w sobie nie wskazują pierwotnego dostawcy ani nie dowodzą istnienia irańskiego łańcucha dowodzenia.
Przedstawiciele Izraela publicznie opisywali irańskie działania mające na celu zbrojenie i finansowanie grup zbrojnych. Aby potwierdzić konkretny szlak przerzutowy, raport powinien wskazać przejęcie, nazwę pośrednika, dokument finansowy lub dochodzenie rządowe stanowiące jego podstawę. Twierdzeń wymieniających konkretną jednostkę Korpusu Strażników Rewolucji, trasę przemytu lub mechanizm koordynacji nie należy powtarzać bez takich dowodów.
Jak oceniać te twierdzenia
Należy odróżniać udokumentowane odzyskanie broni, przypisanie odpowiedzialności przez izraelskich urzędników ds. bezpieczeństwa oraz niezależnie potwierdzone dowody irańskiego kierowania. Datowana relacja IDF o broni znalezionej w Tulkarmie stanowi dowód pierwszego rodzaju. Szerszą strategię regionalną omówiono na stronie o strategii regionalnej Iranu; formacje zbrojne w Dżeninie i Tulkarmie opisano tutaj.