Arabia Saudyjska i Izrael podzielają obawy dotyczące irańskich zdolności wojskowych i ataków wspieranych przez Iran grup, ale wspólne obawy nie dowodzą istnienia formalnego dwustronnego sojuszu obronnego. Żaden publiczny traktat izraelsko-saudyjski nie ustanawia zintegrowanego systemu obrony powietrznej. Każda przyszła koordynacja wymagałaby określenia uczestników, zasad dowodzenia oraz reguł udostępniania danych radarowych i ostrzegawczych.
Iran i koordynacja regionalna
Iran dostarczał wsparcie i uzbrojenie grupom zbrojnym w całym regionie, w tym jemeńskiemu ruchowi Huti. Zarówno Izrael, jak i Arabia Saudyjska miały powody, by monitorować irańskie pociski i drony, a Stany Zjednoczone współpracowały z partnerami regionalnymi w zakresie obrony powietrznej i przeciwrakietowej. Jednak obrona przed bezpośrednim atakiem Iranu na Izrael w kwietniu 2024 roku była wielonarodowym przedsięwzięciem z udziałem USA i innych partnerów; sama w sobie nie dowodzi istnienia stałego sojuszu saudyjsko-izraelskiego. Raport CRS opisuje istniejącą współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa między USA a Arabią Saudyjską oraz proponowane porozumienia będące przedmiotem rozmów.
Jak zmieniły sytuację ataki na Morzu Czerwonym
10 stycznia 2024 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję 2722, potępiając co najmniej dwa tuziny ataków Hutich na statki handlowe i komercyjne od 19 listopada 2023 roku, kiedy Huti przejęli statek Galaxy Leader i jego załogę. Rezolucja zażądała zakończenia ataków i potwierdziła znaczenie praw i wolności żeglugi. Późniejszy raport Panelu Ekspertów ONZ stwierdził, że Huti atakowali bez rozróżnienia statki na Morzu Czerwonym i w Zatoce Adeńskiej, mimo że twierdzili, iż celem są jednostki powiązane z Izraelem.
Kampania ta zagroziła załogom statków handlowych i zakłóciła szlak łączący Ocean Indyjski z Kanałem Sueskim i Morzem Śródziemnym. Podsumowanie rezolucji 2722 ONZ odnotowuje ustalenia i żądanie Rady; raport Panelu ONZ dokumentuje szerszy wzorzec działań.
Możliwe obszary współpracy
Ochrona żeglugi i ostrzeganie przed wystrzeleniem pocisków to praktyczne interesy państw położonych wokół Morza Czerwonego. Ustalenia regionalne mogłyby obejmować wymianę informacji, operacje eskortowe lub skoordynowaną obronę powietrzną, ale istnienie i zakres każdego z nich powinny być opisywane na podstawie możliwych do wskazania dowodów. Rezolucja ONZ ze stycznia 2024 roku zachęca państwa do wspierania bezpieczeństwa morskiego i budowania zdolności; nie tworzy mechanizmu saudyjsko-izraelskiego.
Formalna normalizacja mogłaby ułatwić jawne kontakty i bezpośredniej powiązać izraelską i zatokową politykę bezpieczeństwa. Nie doprowadziłaby automatycznie do utworzenia wspólnych sił ani nie gwarantowałaby udziału Rijadu w każdej operacji. Stawką jest bezpieczniejsza żegluga, ochrona przed irańskimi i hutiskimi atakami oraz unikanie opisywania współpracy szerzej, niż pozwalają na to dowody. Szerszy pakiet dyplomatyczny przedstawiono w przeglądzie.