Rosyjskojęzyczni imigranci wnieśli do życia kulturalnego Izraela artystów, pisarzy, widzów i odbiorców mediów. Tworzyli też instytucje, które łączyły twórczość rosyjskojęzyczną z publicznością heblojęzyczną. Młodsi Izraelczycy z rodzin imigranckich na różne sposoby odnoszą się do języka rosyjskiego i dziedzictwa rodzinnego; znaczenie mają wiek w chwili imigracji, zwyczaje rodzinne i osobiste wybory. Tabele demograficzne Centralnego Biura Statystycznego dokumentują liczebność i rozmieszczenie ludności imigranckiej, a historia działań na rzecz sowieckich Żydów opisuje ruch poprzedzający tę falę.
Gesher połączył rosyjski i hebrajski teatr
W 1991 roku reżyser Yevgeny Arye i grupa rosyjskich aktorów, którzy wyemigrowali do Izraela, założyli Teatr Gesher. Zespół rozpoczął próby nad tekstami hebrajskimi zapisanymi cyrylicą i występował po hebrajsku oraz rosyjsku. Pierwszą produkcją była sztuka Toma Stopparda Rosencrantz i Guildenstern nie żyją, której premiera odbyła się w kwietniu 1991 roku, jak podaje historia Teatru Gesher.
W 1995 roku Gesher otrzymał Nagrodę Przewodniczącego Knesetu za wkład w izraelskie życie kulturalne, a w 1996 roku Nagrodę Yigala Allona. To konkretne osiągnięcie instytucjonalne: teatr założony przez niedawnych imigrantów stał się częścią krajowej sceny kulturalnej Izraela. Dwujęzyczna działalność i historia zespołu stanowią dobry przykład wymiany kulturowej, ale nie oznaczają, że wszyscy rosyjskojęzyczni Izraelczycy mają taką samą tożsamość.
Tożsamość zmienia się między pokoleniami
Osoby, które wyemigrowały jako dzieci, często uczyły się hebrajskiego w szkole, a rosyjski zachowywały dzięki życiu rodzinnemu i wspólnocie. Nie istnieje jeden profil językowy tego pokolenia: niektórzy regularnie używają rosyjskiego, inni głównie hebrajskiego, a wiele osób przechodzi między tymi językami w zależności od sytuacji. Media i wydarzenia kulturalne w języku rosyjskim mogą podtrzymywać więzi, podczas gdy nauka, praca i życie publiczne w środowisku heblojęzycznym kształtują izraelską tożsamość.
Rosyjskojęzyczni Izraelczycy nie tworzą jednolitej grupy kulturowej ani politycznej. Pochodzą z różnych byłych republik radzieckich, a rodziny różnią się religią, używanymi językami i okolicznościami migracji. Szerszą chronologię imigracji przedstawia tekst Od refuseników do aliji lat 90., a rolę społeczności w wyborach — Rosyjscy imigranci a izraelska polityka.
Służba wojskowa to indywidualne doświadczenie
Wielu młodych obywateli z rodzin imigranckich styka się ze służbą wojskową jako częścią życia obywatelskiego w Izraelu, ale samo pochodzenie językowe nie przesądza o roli, motywacji ani przebiegu służby danej osoby. Twierdzenia, że rosyjskojęzyczni rekruci nieproporcjonalnie często trafiają do służb technicznych lub jednostek bojowych, wymagają danych porównawczych i nie należy przedstawiać ich jako ogólnych faktów o całej społeczności.
Udokumentowane instytucje kulturalne lepiej pokazują publiczną obecność tej społeczności. Założenie Gesher, jego dwujęzyczne przedstawienia i nagrody krajowe pokazują, jak imigranci ze świata sztuki tworzyli w Izraelu trwałe platformy działalności. Codzienna tożsamość jest szersza i bardziej osobista: młodsze pokolenia mogą zachowywać rosyjski język i tradycje rodzinne, a zarazem w pełni utożsamiać się ze społeczeństwem izraelskim.