Działania wojskowe Izraela podlegają zasadom MPH wymagającym rozróżniania, proporcjonalności i wykonalnych środków ostrożności. Test prawny dotyczący ataku polega na porównaniu przewidywanych ubocznych szkód wśród ludności cywilnej z konkretną i bezpośrednią oczekiwaną korzyścią wojskową. Prawo nie ustanawia szczególnego izraelskiego testu dwustopniowego, który łączyłby tę zasadę z odrębnymi regułami Karty Narodów Zjednoczonych dotyczącymi prawa państwa do użycia siły.
Wymogi dotyczące ataku
Artykuł 57 Protokołu dodatkowego I określa środki ostrożności dla osób planujących atak lub podejmujących decyzję o nim: sprawdzenie celu, wybór wykonalnych środków i metod ograniczających uboczne szkody oraz odwołanie lub zawieszenie ataku, jeśli można się spodziewać nadmiernych szkód. MKCK zalicza proporcjonalność i środki ostrożności do norm zwyczajowych.
Prawnicy wojskowi doradzają dowódcom w sprawie obowiązującego prawa. Osoby podejmujące decyzje muszą przestrzegać odpowiednich norm, uwzględniając informacje i wykonalne możliwości dostępne w danym momencie.
Izraelski Sąd Najwyższy wyznacza granice prawne
W sprawie Public Committee Against Torture in Israel v. Government of Israel (HCJ 769/02), rozstrzygniętej 14 grudnia 2006 r., izraelski Sąd Najwyższy rozpatrywał legalność ukierunkowanych zabójstw. Odrzucił generalne rozstrzygnięcie z góry, że każde takie uderzenie jest legalne albo nielegalne, i stwierdził, że każdą operację należy oceniać według mających zastosowanie norm. W wyroku omówiono rozróżnianie, środki ostrożności, proporcjonalność oraz okoliczności każdej sprawy.
W wyroku z 2005 r. w sprawie Adalah v. GOC Central Command (HCJ 3799/02) Sąd odrzucił procedurę IDF „wczesnego ostrzegania”, która angażowała arabskich mieszkańców w operacje wojskowe. Opis praktyki krajowej MKCK odnotowuje stwierdzenie Sądu, że armia nie może używać miejscowych mieszkańców jako żywych tarcz. Orzeczenie to potwierdza, że procedury bezpieczeństwa podlegają ograniczeniom prawnym.
Odrębne kwestie prawne pozostają odrębne
Proporcjonalność pojedynczego ataku jest kwestią jus in bello. To, czy państwo może użyć siły w samoobronie na podstawie art. 51 Karty Narodów Zjednoczonych, jest odrębną kwestią jus ad bellum, obejmującą konieczność i proporcjonalność na poziomie decyzji o użyciu siły. Żaden z tych testów nie zezwala na ataki na cywilów ani nie usprawiedliwia nieprzestrzegania drugiego zespołu norm. Informacje o trybach dochodzeniowych znajdziesz w artykule Jak IDF bada zarzuty niewłaściwego postępowania.