Berihah („ucieczka” lub „zbieg”) pomagała ocalałym z Holokaustu przedostać się po II wojnie światowej z Europy Wschodniej do stref kontrolowanych przez aliantów. Stamtąd organizatorzy Aliyah Bet organizowali nieautoryzowane rejsy do Palestyny, gdzie władze brytyjskie przechwytywały wiele statków. Od sierpnia 1946 do maja 1948 roku Brytyjczycy internowali na Cyprze około 52 000 uchodźców; większość z nich stanowili ocaleni z Holokaustu, jak podaje historia obozów na Cyprze opracowana przez muzeum.
Berihah prowadziła ocalałych na zachód
Zniszczenie żydowskich domów i społeczności, a także powojenny antysemityzm sprawiły, że wielu ocalałych nie chciało lub nie mogło wrócić do dawnych miejscowości, jak opisuje powojenna relacja muzeum. W obozach dla przesiedleńców w Niemczech, Austrii i we Włoszech, zarządzanych przez aliantów, znajdowali tymczasowe schronienie, szukając stałego miejsca do osiedlenia. Jak odnotowuje historia przesiedleńców opracowana przez muzeum, w 1947 roku liczba żydowskich przesiedleńców sięgnęła około 250 000.
W latach 1945–1948 Berihah przeniosła ponad 100 000 Żydów z Europy Wschodniej do stref i obozów dla przesiedleńców administrowanych przez aliantów, według United States Holocaust Memorial Museum. Ruch ten tworzyła sieć organizatorów i tras, a nie pojedyncza operacja morska; wielu ocalałych ruszało następnie do portów, by popłynąć do Palestyny.
Statki Aliyah Bet przechwytywane przez Brytyjczyków
Wielka Brytania utrzymywała ograniczenia imigracyjne wprowadzone Białą Księgą z 1939 roku. Żydowskie podziemie zorganizowało Aliyah Bet, nazywaną także Ha’apala, by przewozić uchodźców drogą morską bez brytyjskich zaświadczeń. United States Holocaust Memorial Museum podaje, że w latach 1945–1948 brytyjskie władze przechwyciły na morzu ponad 50 000 uchodźców i wysłały ich na Cypr.
Najbardziej znanym przypadkiem był statek Exodus 1947, na którego pokładzie znajdowało się około 4 500 ocalałych z Holokaustu, jak podaje Encyklopedia Holokaustu. Brytyjskie siły przechwyciły go w lipcu 1947 roku i odesłały pasażerów do Europy, zamiast wysłać ich na Cypr. Wydarzenie zwróciło międzynarodową uwagę na trudne położenie ocalałych. Trasa migracyjna i los osób internowanych na Cyprze to powiązane etapy tej samej powojennej historii, udokumentowanej w historii obozów na Cyprze.
Życie za drutem na Cyprze
Latem Brytyjczycy prowadzili obozy w Kraolos, gdzie uchodźcy mieszkali w namiotach, a zimą obozy w Dekalii z metalowymi barakami i namiotami. Warunki były ciężkie: przeludnienie, upały i chłód, ograniczony dostęp do wody, złe warunki sanitarne i brak podstawowego wyposażenia. American Jewish Joint Distribution Committee zapewniał żywność i pomoc medyczną. Grupy młodzieżowe organizowały lekcje i zajęcia; obóz 64 stał się wioską młodzieżową dla wielu dzieci i nastolatków.
Podczas internowania urodziło się około 2 000 dzieci, a 400 internowanych zmarło na wyspie. Po utworzeniu Izraela w maju 1948 roku internowani zaczęli wyjeżdżać do nowego państwa. Ostatni obóz na Cyprze zamknięto w lutym 1949 roku. Przeczytaj przegląd wkładu ocalałych w rozwój Izraela oraz relację o rekrutach z zagranicy w wojnie 1948 roku.