Arabia Saudyjska zabiega o formalne zobowiązanie USA w dziedzinie bezpieczeństwa jako element większego pakietu dyplomatycznego, który mógłby obejmować stosunki z Izraelem. Publicznie omawiane warunki amerykańsko-saudyjskie obejmowały porozumienie obronne, współpracę zbrojeniową i cywilną współpracę nuklearną, ale propozycje i doniesienia prasowe nie są podpisanym traktatem. Congressional Research Service (CRS) przedstawia możliwe rozwiązania i kwestie, z którymi może zmierzyć się Kongres, w swoim raporcie o możliwych porozumieniach USA–Arabia Saudyjska.
Traktat czy umowa wykonawcza?
Jeśli administracja przedłoży traktat, Konstytucja wymaga zgody dwóch trzecich obecnych senatorów. Ten próg nie ma automatycznie zastosowania do każdego porozumienia dotyczącego bezpieczeństwa: ostateczny instrument prawny może być umową wykonawczą lub ustawą. Wybrany instrument określa drogę przez Kongres i zakres zobowiązania USA.
Obietnicę obronną należy również odczytywać zgodnie z jej rzeczywistym brzmieniem. Zobowiązanie do konsultacji lub udzielenia odpowiedzi w ramach procedur konstytucyjnych nie jest tym samym co automatyczny obowiązek przystąpienia do wojny. CRS przedstawiło możliwe modele i zaznaczyło, że dokładne warunki wpłyną na kontrolę kongresową. Żaden publicznie dostępny ostateczny tekst amerykańsko-saudyjskiego traktatu obronnego nie określa zobowiązań w pakiecie normalizacyjnym.
Sprzedaż broni i przewaga militarna Izraela
Transfery dużych ilości uzbrojenia podlegają odrębnym ustawowym zasadom kontroli i powiadamiania. Prawo USA wymaga od władzy wykonawczej oceny, czy proponowana sprzedaż broni państwom Bliskiego Wschodu nie wpłynie niekorzystnie na jakościową przewagę militarną Izraela (QME). QME to prawna i polityczna ocena zdolności Izraela do przeciwdziałania wiarygodnym zagrożeniom militarnym; nie jest to całkowity zakaz sprzedaży państwom arabskim. Kongres może kontrolować sprzedaż, domagać się zmian lub próbować ją zablokować ustawą.
W przypadku każdego transferu znaczenie mają rodzaj broni, odbiorca, ilość i proponowane zabezpieczenia. Ogólna obietnica utrzymania QME nie rozstrzyga, jakie systemy zostaną sprzedane ani jak zostanie oceniony ich wpływ. Raport CRS opisuje zarówno możliwe zobowiązania obronne, jak i kwestie sprzedaży broni powiązane z normalizacją.
Współpraca nuklearna podlega odrębnej kontroli
Znacząca amerykańska współpraca w dziedzinie cywilnej energetyki jądrowej wymaga porozumienia na mocy sekcji 123 ustawy Atomic Energy Act. Prezydent przekazuje porozumienie i wymagane dokumenty Kongresowi na okres kontroli, który zwykle wynosi łącznie 90 dni posiedzeń, z zastrzeżeniem ustawowych zasad liczenia i wyjątków. Kongres może przyjąć wspólną rezolucję odrzucającą porozumienie; jeśli tego nie zrobi, porozumienie może wejść w życie zgodnie z ustawą.
Porozumienia na mocy sekcji 123 muszą spełniać kryteria nieproliferacji oraz przyznawać USA prawo zgody na określone sposoby wykorzystania i transfery materiałów oraz technologii jądrowych pochodzących z USA. Prawo nie wymaga, aby każdy partner zrezygnował z krajowego wzbogacania uranu. To, czy porozumienie z Arabią Saudyjską obejmie rezygnację na wzór ZEA, jest kwestią negocjacji. Zabezpieczenia opisuje strona poświęcona energii jądrowej.
Porozumienie z USA obejmuje zatem kilka punktów, w których Kongres może wstrzymać postęp, a nie jedno powszechne głosowanie. Obowiązujące przepisy znajdują się w sekcji 123 ustawy Atomic Energy Act: zgoda na traktat, jeśli przyjmie on formę traktatu, kontrola sprzedaży broni, ustawowa kontrola współpracy nuklearnej oraz ewentualne przepisy wdrażające zobowiązania. Przegląd pakietu wyjaśnia, jak te amerykańskie elementy powiązano ze ścieżką saudyjsko-izraelską.