Wypłaty AP dla więźniów i rodzin „męczenników” to polityka socjalna o poważnych konsekwencjach dla bezpieczeństwa i dyplomacji. System obejmował więźniów przetrzymywanych przez Izrael oraz rodziny osób zabitych lub rannych, w tym osób uczestniczących w atakach. Krytycy koncentrują się na zasadach przyznawania świadczeń, które wiążą je z uwięzieniem lub okolicznościami śmierci; AP przedstawia te wypłaty jako pomoc społeczną. Tekst porozumienia z Oslo II.
Jak ustalano uprawnienia
Historycznie przepisy AP przyznawały świadczenia odrębnymi kanałami, między innymi przez Komisję ds. Więźniów i Byłych Więźniów oraz Komisję Więźniów przy OWP. Krytycy wskazywali na skale świadczeń zależne od czasu spędzonego w więzieniu, który może korelować z długością wyroku i wagą przestępstwa. Taka struktura bezpośrednio wiąże politykę z osobami skazanymi, choć nie dowodzi, co motywowało sprawcę konkretnego ataku.
Przedstawiciele Izraela i USA sprzeciwiali się wykorzystywaniu środków publicznych do nagradzania lub zachęcania do przemocy. Amerykańska ustawa Taylor Force Act, uchwalona w 2018 r., ograniczyła określone formy pomocy USA dla AP do czasu poświadczenia przez administrację, że zakończono wypłaty dla osób uwięzionych za terroryzm i ich rodzin. Niniejsza strona nie przypisuje tym wypłatom określonego udziału w budżecie ani nie twierdzi, że ich wpływ na decyzje o atakach został udowodniony.
Dlaczego polityka ta pozostaje przedmiotem sporu
Spór dotyczy zarówno odbiorców, jak i zasad wypłat: zwolennicy przedstawiają program jako pomoc dla rodzin i osób dotkniętych uwięzieniem; przeciwnicy argumentują, że powiązanie świadczeń z uwięzieniem tworzy system zachęt i honoruje przemoc. Rzetelny opis odróżnia udokumentowaną politykę od twierdzeń o prywatnych motywach sprawcy. Szerszy kryzys fiskalny AP omówiono na stronie o rządach.