Ocaleni z Holokaustu przybywali do Izraela po latach spędzonych w obozach dla przesiedleńców, ale ich integracja odbywała się w ramach znacznie większej fali imigracji. Nowe państwo musiało zapewnić mieszkania, pracę, edukację i usługi setkom tysięcy przybywających imigrantów. Ma'abarot, czyli obozy przejściowe, zaczęto tworzyć w 1950 roku z myślą o imigrantach ogółem; nie były przeznaczone specjalnie dla ocalałych.
Wyjazd z tymczasowych obozów w Europie
Po wojnie władze alianckie umieszczały żydowskich przesiedleńców w obozach i ośrodkach miejskich w Niemczech, Austrii i we Włoszech. Według Encyklopedii Holokaustu w latach 1945–1952 przebywało tam ponad 250 000 żydowskich przesiedleńców. Powstanie Izraela w maju 1948 roku otworzyło nowy kierunek wyjazdu; United States Holocaust Memorial Museum szacuje, że w ciągu kilku kolejnych lat przybyło tam około 140 000 ocalałych z Holokaustu. Wielu innych imigrantów pochodziło ze społeczności żydowskich na Bliskim Wschodzie, w Afryce Północnej i Europie.
Tempo napływu ludzi przekraczało możliwości mieszkaniowe kraju. Według historycznego opracowania Centralnego Biura Statystycznego w 1949 roku Izrael przyjął blisko 240 000 imigrantów. Nowo przybyłych umieszczano w tymczasowych obozach namiotowych i ośrodkach przejściowych, podczas gdy planowano trwałe rozwiązania. Część ocalałych przyjeżdżała bezpośrednio z Europy, inni wcześniej przebywali na Cyprze lub w innych miejscach tranzytowych.
Co zapewniały ma'abarot
Samodzielne ma'abarot zaczęły powstawać w 1950 roku. Współczesny tym wydarzeniom rocznik Centralnego Biura Statystycznego opisuje obozy przejściowe dla imigrantów i opiekę społeczną w tym okresie. Mieszkali w nich imigranci, podczas gdy agencje rządowe i władze lokalne organizowały usługi oraz długoterminowe zakwaterowanie. Opracowanie dotyczące opieki społecznej z 1951 roku wskazuje, że za działania opiekuńcze we wszystkich ma'abarot i społecznościach imigranckich, w tym zimowe schronienie dla dzieci, odpowiadały departamenty państwowe.
Warunki były trudne z powodu niedoboru mieszkań i podstawowej infrastruktury. Obozy odzwierciedlały presję, jaką szybka imigracja wywierała na młode państwo, a nie jedną politykę skierowaną do ocalałych. Mieszkańcy różnili się krajem pochodzenia, językiem, sytuacją rodzinną i wojennymi doświadczeniami. Integracja postępowała poprzez zatrudnienie, naukę, usługi lokalne i stopniowe przechodzenie z tymczasowego zakwaterowania do stałych mieszkań.
Różne drogi do nowego domu
W miarę możliwości doświadczenia ocalałych należy opisywać indywidualnie. W tym samym okresie przybywali ocaleni z Holokaustu z Europy, Żydzi wypędzeni lub uciekający z krajów arabskich oraz imigranci z innych regionów. Wspólny system mieszkaniowy nie oznaczał wspólnej historii migracji.
O wcześniejszej drodze przeczytaj w artykule „Berihah, Aliyah Bet i Cypr”. Historie kibuców założonych przez ocalałych i stałych domów przedstawia tekst o kibucach.