Izrael rozpoczął operację „Pokój dla Galilei” 6 czerwca 1982 roku, po latach ataków zbrojnych ugrupowań OWP z terytorium Libanu i przy niestabilnym rozejmie na granicy. Bezpośrednim pretekstem był zamach z 3 czerwca na ambasadora Szlomo Argova w Londynie, choć przeprowadziła go grupa Abu Nidala, a nie OWP. Izraelski rząd określił początkowy cel militarny jako odsunięcie sił OWP i ich artylerii od północnego Izraela; operacja wkrótce wykroczyła daleko poza ten ograniczony cel.
Jak granica stała się frontem
Porozumienie kairskie z 1969 roku uznawało działalność OWP na wyznaczonych obszarach, zakazując jednocześnie ostrzału przez granicę izraelską. W miarę osłabiania się władzy państwowej w Libanie podczas wojny domowej OWP tworzyła zbrojne pozycje wzdłuż granicy, a liczba ataków z terytorium Libanu rosła. Ta historia ma kluczowe znaczenie dla kontekstu bezpieczeństwa inwazji, ale nie oznacza, że liczne libańskie frakcje polityczne stanowiły jedną stronę. Historia Libanu w Jewish Virtual Library opisuje porozumienie, rozwój zbrojnej działalności OWP i podzielone reakcje w Libanie.
W lipcu 1981 roku amerykański wysłannik Philip Habib doprowadził do faktycznego rozejmu między Izraelem a OWP po eskalacji walk. Ograniczył on wymianę ognia przez granicę, ale nie rozwiązał problemu obecności sił OWP w Libanie ani napięć związanych z Syrią. Relacja Departamentu Stanu USA o administracji Reagana i Libanie odnotowuje zarówno rozejm, jak i ataki na izraelskie oraz żydowskie cele, które trwały w innych miejscach.
Zamach na Argova i inwazja
3 czerwca 1982 roku uzbrojeni członkowie Organizacji Abu Nidala postrzelili Argova przed londyńskim hotelem. Frakcja Abu Nidala była wroga wobec OWP Jasira Arafata. Izraelski gabinet zatwierdził działania wojskowe; 6 czerwca izraelskie siły wkroczyły do Libanu. Zamach na Argova nie dowodził odpowiedzialności OWP, ale nastąpił w kontekście izraelskich obaw dotyczących zbrojnej obecności OWP i ataków z terytorium Libanu. Raport sekretarza generalnego ONZ Javiera Péreza de Cuéllara z 6 czerwca odnotowuje, że OWP ponownie zobowiązała się do wstrzymania działań transgranicznych po przyjęciu rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 508, a zarazem dokumentuje izraelskie działania lotnicze i lądowe tego ranka. Raport ONZ dla Rady Bezpieczeństwa przedstawia chronologię wydarzeń.
Cel 40 kilometrów i dalszy przebieg
Izrael początkowo przedstawiał operację jako utworzenie strefy bezpieczeństwa o głębokości około 40 kilometrów, która miała odsunąć siły OWP i ich artylerię poza zasięg północnoizraelskich miejscowości. Kampania nie zatrzymała się na tej linii: izraelskie siły walczyły z wojskami syryjskimi w dolinie Bekaa i posunęły się do zachodniego Bejrutu. Deklarowany cel początkowy wyjaśnia zatem pierwotne uzasadnienie, a nie całą wojnę ani wszystkie jej późniejsze cele polityczne.
Przeczytaj dalej o głównych bitwach pod Beaufort, Sultan Yacoub i w dolinie Bekaa, oblężeniu i ewakuacji OWP z Bejrutu, relacji Izraela z falangistami i Baszirem Dżumajjilem, masakrze w Sabra i Szatila oraz ustaleniach komisji Kahane’a, Armii Południowego Libanu i strefie bezpieczeństwa oraz nieudanym porozumieniu izraelsko-libańskim z 1983 roku.