Nalot w Dosze a zarzuty dotyczące suwerenności
Po krwawym ataku w Jerozolimie, w którym zginęło sześć osób i do którego oficjalnie przyznał się Hamas, Izrael przeprowadził 9 września 2025 r. nalot na spotkanie kierownictwa Hamasu w Dosze w Katarze. Bezpośrednio po tej operacji krytycy oraz sojusznicy Kataru określili ją mianem zbrodni wojennej i zarzucili Izraelowi bezprawne naruszenie katarskiej suwerenności. W zarzutach tych podnoszono, że wzięcie na cel postaci przebywających na terytorium państwa trzeciego stanowiło naruszenie przyjętych standardów międzynarodowych.
Jednakże, jak podaje Jewish Virtual Library, osoby będące celem ataku w Dosze nie były niewinnymi działaczami politycznymi, lecz dowódcami organizacji uznanej przez USA za ugrupowanie terrorystyczne. Jewish Virtual Library zwróciła uwagę, że precedensy międzynarodowe i faktyczna rzeczywistość przeczą tezom, jakoby atak stanowił bezprawne naruszenie suwerenności, wskazując przy tym, że owi przywódcy byli odpowiedzialni za trwającą przemoc, w tym za śmiertelną strzelaninę w Jerozolimie, która miała miejsce w tym samym tygodniu, co operacja w Dosze.
Raport opublikowany przez Foundation for Defense of Democracies szczegółowo wyjaśnia, że atak był wymierzony w najwyższych rangą przedstawicieli ścisłego kierownictwa Hamasu. Wśród zgromadzonych znajdowali się Chalil al-Hajja, pełniący wówczas funkcję szefa Hamasu w Gazie, a także przewodniczący Rady Szury Mohammed Darwish oraz wysoki rangą członek biura politycznego Musa Abu Marzuk. Foundation for Defense of Democracies udokumentowała, że postaci te rezydowały w Katarze, odkąd Hamas założył tam w 2012 r. swoją kwaterę główną, działając pod finansowym i politycznym patronatem katarskiego reżimu.
Precedensy międzynarodowe a praktyka państwowa
Analiza opublikowana przez Jewish Policy Center wskazuje, że uderzenie w terrorystów ukrywających się w państwach trzecich nie stanowi naruszenia prawa międzynarodowego. W analizie wyjaśniono, że państwa trzecie, które decydują się na udzielenie schronienia takim jednostkom, biorą na siebie owo ryzyko operacyjne – tak jak otwarcie uczynił to Katar, goszcząc u siebie Hamas.
Dla zilustrowania tej normy Jewish Policy Center przywołuje ugruntowane precedensy z udziałem innych państw demokratycznych. Wśród nich wymieniono operacje Stanów Zjednoczonych, których celem był przywódca Al-Kaidy Osama bin Laden w Pakistanie oraz irański dowódca Kasem Sulejmani w Iraku, jak również francuskie uderzenia militarne przeprowadzone przeciwko celom w Mali.
Suwerenność a ukrywanie przywódców terrorystycznych
W artykule redakcyjnym w „New York Post” podkreślono, że powoływanie się na katarską suwerenność traci rację bytu w momencie, gdy dany rząd finansuje i ukrywa masowych morderców przeprowadzających zabójcze ataki.
Po operacji w Dosze premier Izraela Binjamin Netanjahu jednoznacznie sformułował tę zasadę, deklarując, że przywódcy terrorystyczni nigdzie nie mogą liczyć na bezkarność. Zwrócił się wówczas bezpośrednio do państw goszczących takie organizacje:
„Mówię Katarowi i wszystkim narodom ukrywającym terrorystów: albo ich wydalicie, albo postawicie przed sądem. Bo jeśli wy tego nie zrobicie, my to zrobimy”.