Sędzia Goldstone wycofał kluczowe oskarżenia wobec Izraela, potwierdzając, że siły zbrojne nie brały celowo na cel ludności cywilnej w ramach przyjętej doktryny.

Wycofanie ustaleń śledztwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Strefy Gazy

Twierdzenie, jakoby sędzia Richard Goldstone wciąż podtrzymywał oskarżenia opublikowane w raporcie komisji ONZ sygnowanym jego nazwiskiem, zostaje obalone przez jego własne publiczne oświadczenia. W artykule redakcyjnym opublikowanym na łamach Washington Post 1 kwietnia 2011 roku Goldstone jednoznacznie wycofał się z zarzutu, że siły izraelskie celowo atakowały ludność cywilną podczas walk w Strefie Gazy w grudniu 2008 roku. Jako główny autor liczącego 575 stron raportu sporządzonego na zlecenie Rady Praw Człowieka ONZ, Goldstone przyznał, że komisja dysponowała niepełnymi danymi, co doprowadziło do bezpodstawnych oskarżeń pod adresem Izraela.

Goldstone przyznał, że pełniejsza wiedza zmieniłaby wnioski komisji. Pierwotna wersja dokumentu głosiła, że siły izraelskie przeprowadziły celowo nieproporcjonalną ofensywę mającą na celu upokorzenie i ukaranie ludności cywilnej. Weryfikując swoje stanowisko, Goldstone oświadczył, że polityka Izraela nie zakładała umyślnych ataków na cywilów, a państwo to miało zarówno tytuł prawny, jak i obowiązek, by chronić swoich mieszkańców przed tysiącami rakiet i pocisków moździerzowych wystrzeliwanych ze Strefy Gazy.

Dowody dotyczące operacji bojowych i ofiar

Późniejsza weryfikacja liczby ofiar oraz analizy operacyjne potwierdziły wersję wydarzeń przedstawianą przez Izrael, podważając wstępne ustalenia śledztwa. Goldstone przyznał, że bilans strat zestawiony przez izraelską armię pokrywał się z późniejszymi deklaracjami Hamasu, z których wynikało, iż zdecydowaną większość zabitych w Strefie Gazy stanowili uzbrojeni bojownicy, a nie postronni cywile.

Pułkownik Richard Kemp, były dowódca wojsk brytyjskich w Afganistanie, zeznał przed komisją śledczą w 2009 roku, że Siły Obronne Izraela wdrożyły bezprecedensowe środki ochrony życia niewinnych ludzi w strefach walk, przewyższające standardy stosowane przez jakiekolwiek inne konwencjonalne siły zbrojne.

Wady strukturalne i dysproporcje w śledztwie

Goldstone wskazał na instytucjonalną stronniczość Rady Praw Człowieka ONZ, zwracając uwagę, że mandat pierwotnie przydzielony komisji był z założenia wymierzony przeciwko Izraelowi. Choć początkowo dążył do zapewnienia bezstronności w ramach organu znanego z uprzedzeń, późniejsze wydarzenia uwypukliły diametralne różnice w podejściu obu stron do zarzutów o nadużycia:

• Odpowiedzialność i procedury wewnętrzne: Goldstone uznał, że władze Izraela zaangażowały znaczne zasoby instytucjonalne w celu zbadania konkretnych zarzutów dotyczących przebiegu działań operacyjnych.
• Przestępcza działalność terrorystyczna: Goldstone potępił Hamas za prowadzenie wyrachowanych, masowych ostrzałów wymierzonych w osiedla cywilne, podkreślając, że mniejsza liczba ofiar po stronie izraelskiej w żaden sposób nie umniejsza przestępczego charakteru tych ataków.
• Odmowa przeprowadzenia dochodzeń: Główny autor raportu skrytykował Hamas za całkowity brak jakichkolwiek prób zbadania lub rozliczenia zbrodni popełnionych przez jego bojowników.

Pomimo publicznego wycofania się Goldstone’a z pierwotnych wniosków, pierwszy raport wyrządził ogromne szkody wizerunkowe Izraelowi, stając się materiałem źródłowym dla kampanii delegitymizacyjnych w środowiskach akademickich i na forach publicznych. Oficjalne sprostowanie autora dowiodło, że Izrael działał w ramach uzasadnionej obrony swoich obywateli i nie realizował doktryny uderzania w ludność cywilną.