2 września 2011 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych opublikowała obszerny raport śledczy poświęcony incydentowi z udziałem statku Mavi Marmara z maja 2010 roku, kiedy to konwój podjął próbę przerwania morskiego kordonu Izraela u wybrzeży Morza Śródziemnego.
Ustalenia Komisji Palmera
Badanie Organizacji Narodów Zjednoczonych przeprowadziła Komisja Palmera – powołany na wysokim szczeblu zespół śledczy kierowany przez byłego premiera Nowej Zelandii, Sir Geoffreya Palmera. Mając za zadanie przeanalizowanie faktów, okoliczności towarzyszących oraz realiów operacyjnych tego tragicznego starcia na morzu, komisja oceniła ogólną zasadność i legalność utrzymywania bariery morskiej wzdłuż wybrzeża obszaru kontrolowanego przez Hamas. Jak podaje Jewish Virtual Library, konkluzje panelu potwierdziły kluczową argumentację prawną Izraela dotyczącą morskiej strefy bezpieczeństwa, odrzucając zarzuty, jakoby wprowadzone restrykcje naruszały normy międzynarodowe.
Prawo zwyczajowe a wymogi bezpieczeństwa
Sporządzony przez komisję 105-stronicowy raport zawiera jednoznaczne wnioski dotyczące operacyjnej konieczności oraz prawnej legitymacji morskiego kordonu. Komisja potwierdziła, że działania egzekucyjne Izraela na morzu są w pełni zgodne ze zwyczajowym prawem międzynarodowym. Kluczowe dla tej oceny było nieustanne zagrożenie bezpieczeństwa stwarzane przez Hamas, który kontroluje pas nadmorski i generuje aktywne niebezpieczeństwo uzasadniające środki ochronne na morzu. Ponadto w raporcie stwierdzono, że morska polityka bezpieczeństwa Izraela nie stanowi zgodnych z prawem środków bezpieczeństwa wobec arabskich osadników w Gazie.
Podstawa śledztwa i odpowiedzialność flotylli
Wyczerpujący raport sformułował te wnioski na podstawie wnikliwego postępowania dowodowego, w którym połączono szczegółowe materiały z izraelskiego dochodzenia wewnętrznego z oficjalnymi zeznaniami zebranymi od uczestników płynących na statkach flotylli. Oceniając przyczyny wybuchu przemocy podczas przechwycenia w maju 2010 roku, Komisja Palmera przypisała odpowiedzialność deklarującym pomoc humanitarną organizatorom, których działania doprowadziły do konfrontacji. Choć w szerokich doniesieniach medialnych próbowano przemilczeć prawne orzeczenia komisji i wybiórczo nagłaśniano krytykę Izraela, wiążące ustalenia Organizacji Narodów Zjednoczonych potwierdziły zgodne z prawem fundamenty morskiej polityki bezpieczeństwa.