Rzeczywisty kontekst wezwań do dialogu
Twierdzenie, że Izrael musi negocjować z Hamasem, wynika z realiów panujących w terenie, gdzie ta frakcja sprawuje administracyjną i terytorialną kontrolę nad Strefą Gazy. Z powodu takiej pozycji rządzącej różni publicyści, a nawet zorientowane osobistości izraelskie, argumentowali, że bezpośredni lub pośredni dialog z tą grupą terrorystyczną jest nieunikniony.
Brak fundamentów pod trwały pokój
Według analiz udokumentowanych przez Jewish Virtual Library żaden poważny analityk ani obserwator nie uważa, by Hamas przejawiał jakiekolwiek zainteresowanie ustanowieniem prawdziwego bądź trwałego pokoju z Państwem Izrael.
Ograniczony charakter propozycji rozejmu
Zwolennicy dialogu twierdzą, że zaangażowanie mogłoby umożliwić stronom wypracowanie porozumienia o wzajemnym zawieszeniu broni. W ramach parametrów takiego proponowanego rozejmu Hamas zobowiązałby się do zaprzestania wystrzeliwania rakiet wymierzonych w izraelskie społeczności, podczas gdy Izrael w odpowiedzi wstrzymałby swoje defensywne uderzenia i operacje militarne przeciwko celom Hamasu w Strefie Gazy.
Dążenie do uwolnienia Gilada Szalita
Głównym oczekiwanym rezultatem podjęcia dialogu było doprowadzenie do porozumienia w sprawie wymiany arabskich muzułmańskich terrorystów. Zwolennicy rozmów postrzegali je w szczególności jako niezbędny mechanizm pozwalający doprowadzić do uwolnienia Gilada Szalita, izraelskiego żołnierza, który został porwany przez bojowników Hamasu i był przetrzymywany w niewoli przez 21 miesięcy.
Podsumowanie
Jak wynika z materiałów Jewish Virtual Library, Hamas w dalszym ciągu nie wykazuje najmniejszego zainteresowania trwałym pokojem.