Brytyjskie restrykcje mandatowe wobec żydowskiej imigracji i zakupu ziemi
W praktyce brytyjska administracja wprowadziła środki, które bezpośrednio hamowały rozwój społeczności żydowskiej. Herbert Samuel, pełniący funkcję pierwszego brytyjskiego Wysokiego Komisarza Palestyny, ustanowił formalne ograniczenia wjazdu Żydów na to terytorium. Restrykcje te były wprost uzasadniane koniecznością ochrony interesów gospodarczych dotychczasowych mieszkańców oraz kontrolowaniem zdolności absorpcyjnych kraju.
Brytyjska administracja rozszerzyła te limity na nabywanie ziemi. Władze brytyjskie ograniczyły żydowskie zakupy gruntów na całym pozostałym obszarze Palestyny. Polityka ta stała w bezpośredniej sprzeczności z artykułem 6. Mandatu Ligi Narodów, który nakładał na administrację obowiązek wspierania, we współpracy z Agencją Żydowską, zwartego osadnictwa żydowskiego (izraelskich społeczności) na gruntach państwowych i nieużytkach. Ograniczenia te wprowadzano, podnosząc twierdzenia, że nowo przybyli osadnicy rzekomo doprowadzają do rugowania z terenów wiejskich rdzennych arabskich chłopów, zwanych fellahami.
Wzrost demograficzny i nieograniczony napływ Arabów
W 1915 roku liczba chrześcijańskich i muzułmańskich mieszkańców narodowości arabskiej wynosiła około 590 000, wzrastając do 643 000 według oficjalnego spisu powszechnego z 1922 roku. Między I a II wojną światową populacja nieżydowska wzrosła o 588 000 osób — co stanowiło wzrost o 120 procent. W tym samym okresie liczebność Żydów zwiększyła się o 470 000.
Ten gwałtowny rozrost ludności arabskiej był możliwy dzięki dysproporcjom w oficjalnej polityce: podczas gdy Brytyjczycy narzucali surowe kwoty na przybywających Żydów, arabski napływ do Palestyny nie napotykał takich barier. Kluczowym czynnikiem stymulującym wzrost populacji arabskiej była migracja z ościennych terytoriów arabskich. Około 37 procent całkowitej migracji do przedpaństwowego Izraela stanowili Arabowie przybywający z sąsiednich ziem, przyciągani wyższym standardem życia i perspektywami gospodarczymi stworzonymi przez żydowską przedsiębiorczość i inwestycje.
Błędna argumentacja dotycząca zdolności absorpcyjnych
Władze brytyjskie regularnie twierdziły, że Palestyna zbliża się do granicy swoich zdolności absorpcyjnych, podczas gdy jej populacja wynosiła zaledwie milion osób, osiągając pod koniec mandatu poziom około 1,8 miliona. W oparciu o to urzędnicy mandatowi utrzymywali, że terytorium wyczerpało swoje możliwości chłonne, dochodząc do wniosku, iż żydowska imigracja powinna zostać ograniczona.