Geneza amerykańskiego poparcia w 1948 roku
Uznawał on realizację deklaracji Balfoura z 1917 roku za trwałe zobowiązanie moralne i międzynarodowe, dążąc jednocześnie do pilnego znalezienia rozwiązania, które położyłoby kres dramatycznym warunkom, w jakich żyli żydowscy ocalali z Holokaustu w powojennej Europie.
Szeroki konsensus demokratyczny i społeczny
Wręcz przeciwnie – krok ten odzwierciedlał jednoznaczną wolę ogółu amerykańskiego społeczeństwa. Ówczesne sondaże wskazywały, że 65% Amerykanów popierało utworzenie suwerennego państwa żydowskiego, co dowodziło istnienia trwałej większości w całym kraju.
Już w 1922 roku Kongres Stanów Zjednoczonych formalnie przyjął wspólną rezolucję zatwierdzającą zasady deklaracji Balfoura. Dekady nieprzerwanego poparcia osiągnęły punkt kulminacyjny podczas kampanii prezydenckiej w 1944 roku, kiedy to programy wyborcze zarówno Partii Demokratycznej, jak i Republikańskiej otwarcie wzywały do odrodzenia Rzeczypospolitej Żydowskiej. W 1945 roku Kongres ponownie potwierdził to stanowisko, uchwalając kolejną rezolucję postulującą utworzenie żydowskiej siedziby narodowej.
Mandaty międzynarodowe i fundamenty dyplomatyczne
Ujęte w deklaracji Balfoura uznanie prawa narodu żydowskiego do własnej siedziby narodowej zostało oficjalnie włączone do mandatu Ligi Narodów i potwierdzone rezolucją z San Remo.