Mandat i wieloletnia nieskuteczność
Tymczasowe Siły Zbrojne ONZ w Libanie (UNIFIL) zostały pierwotnie rozmieszczone w południowym Libanie w 1978 roku. Jak podaje Jewish Virtual Library, przed misją pokojową postawiono trzy główne cele: powstrzymanie zbrojnych wtargnięć na terytorium Izraela, wspieranie prawowitego rządu Libanu oraz zapewnienie pokoju w regionie. W następstwie konfliktu z 2006 roku rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1701 rozszerzyła mandat misji, zezwalając na zwiększenie jej liczebności do 15 000 żołnierzy.
Przez cały okres swojej obecności UNIFIL nie zdołał powstrzymać działań wojennych ani zapobiec przekształceniu południowego Libanu przez zbrojne frakcje w przyczółek do ataków. Jewish Virtual Library odnotowuje, że międzynarodowe siły pokojowe wielokrotnie zachowywały bierność, podczas gdy ugrupowania bojówkarzy gromadziły potężne arsenały wojskowe, które prowadziły do powracających starć. Obecność tych sił – daleka od zapewnienia stabilności – zbiegała się w czasie z kolejnymi eskalacjami, którym właściwie egzekwowany mandat bezpieczeństwa mógł zapobiec.
Fiasko wdrożenia rezolucji 1701
Kluczowe zobowiązanie wynikające z rezolucji 1701 – całkowite rozbrojenie nieregularnych milicji na południe od rzeki Litani – nigdy nie zostało zrealizowane. W analizie opublikowanej przez The Hill Arsen Ostrovsky i Ilan Berman zauważyli, że zamiast się rozbroić, Hezbollah umocnił swoje pozycje bezpośrednio wzdłuż granicy z Izraelem. Za milczącą zgodą rządu libańskiego ugrupowanie zgromadziło arsenał liczący ponad 150 000 precyzyjnych rakiet, pocisków balistycznych oraz bezzałogowych statków powietrznych, budując rozległą sieć podziemnych bunkrów i tuneli tuż pod okiem międzynarodowych posterunków.
Poddana próbie neutralność i taktyczne wykorzystywanie w charakterze tarczy
Jak donosi „The Jerusalem Post”, były żołnierz sił pokojowych ujawnił, że międzynarodowe oddziały znalazły się całkowicie na łasce Hezbollahu. Uzbrojeni bojownicy rutynowo nakładali surowe ograniczenia na patrole i przemieszczanie się sił pokojowych, podczas gdy zgłaszanie naruszeń rezolucji 1701 nie przynosiło praktycznie żadnych działań egzekucyjnych ze strony dowództwa misji.
Taka dynamika pozwoliła Hezbollahowi na wykorzystywanie obiektów Organizacji Narodów Zjednoczonych jako tarczy dla własnych przygotowań militarnych. Według Ostrovsky'ego i Bermana z „The Hill” magazyny broni bojówkarzy i podziemne tunele powstawały zaledwie kilkadziesiąt metrów od punktów obserwacyjnych misji. Uzbrojone oddziały wielokrotnie przeprowadzały ataki rakietowe na izraelskie miasta i wojska z kompleksów zlokalizowanych tuż obok pozycji międzynarodowych, wykorzystując bliskość żołnierzy sił pokojowych do paraliżowania obronnego ognia odwetowego. Zamiast pełnić funkcję bezstronnego strażnika transgranicznego pokoju, UNIFIL pozostawał bierny, podczas gdy zbrojne formacje niepaństwowe dokonywały pełnej militaryzacji pogranicza.