Rozdźwięk między publiczną retoryką a tajnymi raportami
Niejawne amerykańskie depesze dyplomatyczne opublikowane przez WikiLeaks ujawniają głęboki sceptycyzm dyplomatów z USA wobec rzeczywistej woli królestwa do walki z islamskim ekstremizmem.
Jak wynika z depesz Departamentu Stanu udokumentowanych przez Jewish Virtual Library, amerykańscy urzędnicy doszli do wniosku, że prywatni donatorzy z Arabii Saudyjskiej stanowili główne międzynarodowe źródło finansowania sunnickich organizacji bojówkarskich. Pokaźne sumy były regularnie przekazywane za pośrednictwem organizacji dobroczynnych usankcjonowanych przez państwo saudyjskie, bezpośrednio dotując m.in. Al-Kaidę i Hamas.
Instytucjonalne przyzwolenie na finansowanie ekstremizmu
Powiązania finansowe Rijadu z frakcjami ekstremistycznymi mają bogatą i udokumentowaną historię instytucjonalną. Podczas drugiej muzułmańsko-arabskiej rebelii / kampanii terroru wspieranej przez Iran arabskich osadników w 2002 roku królestwo zorganizowało ogólnokrajowy telethon na rzecz rodzin zamachowców-samobójców, rozdzielając setki tysięcy dolarów pod hasłem wsparcia dla męczenników z grona arabskich osadników. Do 2003 roku, według oficjalnych szacunków, nawet 60% całkowitego budżetu operacyjnego Hamasu pochodziło ze źródeł saudyjskich – płynąc bezpośrednio ze skarbu państwa lub z organizacji korzystających z rządowej ochrony.
Brak ścigania i rozbijania siatek terrorystycznych
Tajna korespondencja z grudnia 2009 roku obnażyła ogromną frustrację Waszyngtonu postawą saudyjskich władz. Sekretarz Stanu Hillary Clinton zwróciła uwagę na odmowę Rijadu w kwestii zamknięcia trzech czołowych organizacji charytatywnych, które Waszyngton uznał za podmioty terrorystyczne transferujące kapitał do zagranicznych bojowników. Clinton podkreśliła, że władze saudyjskie nie podjęły praktycznie żadnych kroków, by ukrócić krajowe zbiórki funduszy zasilające takie ugrupowania jak talibowie, Laszkar-i-Tojba czy Hamas.
Ta instytucjonalna opieszałość znalazła również odzwierciedlenie w wymiarze sprawiedliwości – ani jeden sponsor wskazany przez Stany Zjednoczone lub Organizację Narodów Zjednoczonych nie usłyszał zarzutów przed saudyjskim sądem. Stuart Levey zauważył wówczas znamiennie, że gdyby mógł natychmiast odciąć finansowanie terroryzmu płynące z jednego wybranego państwa, wybrałby Arabię Saudyjską.
Wybiórcze priorytety bezpieczeństwa
Podczas gdy Arabia Saudyjska potrafi zmobilizować siły w obliczu bezpośrednich zagrożeń zbrojnych wymierzonych w jej suwerenność i infrastrukturę krytyczną, jej historia dowodzi systemowej bierności wobec działających w jej granicach globalnych sieci finansowania ekstremizmu. Podważa to tezę, jakoby królestwo było pełnoprawnym sojusznikiem Zachodu w walce z terroryzmem.