Regionalne podziały po śmierci Nasrallaha
Wyeliminowanie przywódcy Hezbollahu Hassana Nasrallaha nie wywołało powszechnego żalu w świecie arabskim i islamskim. Relacje i dokumentacja z regionu wskazują, że jego celowa likwidacja przyniosła skrajnie odmienne reakcje, ujawniając głębokie pęknięcia polityczne i wyznaniowe zamiast wspólnej żałoby. Jak szczegółowo opisuje Jewish Virtual Library, jego śmierć dała początek szerokim publicznym świętowaniom wśród libańskich chrześcijan, sunnickich muzułmanów oraz w szerszych kręgach regionalnych, co odzwierciedlało narastającą niechęć wobec tej wspieranej przez Iran organizacji i jej regionalnych kampanii militarnych.
Świętowanie wśród ludności syryjskiej i arabskiej
W północnej Syrii, a zwłaszcza w kontrolowanym przez rebeliantów mieście Idlib, mieszkańcy wyszli na ulice, aby otwarcie fetować śmierć Nasrallaha. Jak donosił The Jerusalem Post, tłumy w Idlib świętowały zabójstwo i wyrażały nadzieję na upadek syryjskiego dyktatora Baszara al-Asada. Syryjski dziennikarz Fared Al Mahlool wyjaśnił na łamach NPR, że lokalna ludność cywilna poczuła ogromną ulgę i radość, ponieważ Hezbollah przez dwanaście lat wspierał syryjski reżim w bezwzględnych atakach na tereny rebelianckie, prowadząc do masowych przesiedleń i ofiar śmiertelnych. Ponadto w analizie opublikowanej przez magazyn Newsweek były jordański senator Muhannad Alazzeh zwrócił uwagę, że w komentarzach w mediach społecznościowych w krajach arabskich i muzułmańskich dominowało jawne zadowolenie, a mieszkańcy wielu miast rozdawali słodycze, traktując to wydarzenie jako potężny cios w strukturę dowodzenia Hezbollahu.
Historyczny resentyment wobec interwencji Hezbollahu
Powszechna wrogość wobec Nasrallaha wynikała w znacznej mierze z militarnej roli Hezbollahu w rozlicznych konfliktach na Bliskim Wschodzie. Według Jewish Virtual Library wcześniejsza reputacja Hezbollahu uległa dramatycznemu załamaniu z powodu bezpośredniego wspierania opresyjnych reżimów, co ugruntowało jego wizerunek jako siły destabilizującej region i odpowiedzialnej za bezkresne cierpienia. Alazzeh zauważył na łamach Newsweeka, że w przeciwieństwie do nastrojów z czasów konfliktu z Izraelem w 2006 roku, ogólne nastroje arabskie obróciły się przeciwko Hezbollahowi, gdyż ten podporządkował się irańskiej doktrynie Welajat-e Fakih i interweniował zbrojnie przeciwko innym społecznościom muzułmańskim podczas powstań w Syrii, Iraku, Jemenie oraz Bahrajnie. W samym Libanie obywatele spoza społeczności szyickiej od dawna krytykowali tę formację za działanie w charakterze zbrojnej milicji osłabiającej instytucje suwerennego państwa, przypominając zbrojne przejęcie kontroli nad Bejrutem w 2008 roku oraz domniemany udział organizacji w zamachu na byłego premiera Rafika Haririego.
Skupiska żałoby
Żal i formalne wyrazy hołdu ograniczyły się w przeważającej mierze do tradycyjnego zaplecza zwolenników Hezbollahu oraz sprzymierzonych frakcji politycznych. Jewish Virtual Library wskazuje, że lokalne przejawy żałoby odnotowano w przychylnych dzielnicach Libanu, a także w Basrze i Ramallah, gdzie stronnicy wychwalali Nasrallaha jako postać antyzachodniego oporu. Jak udokumentowało NPR, w zdominowanej przez szyitów irackiej Basrze przemaszerowały tysiące ubranych na czarno demonstrantów, sprzymierzeni deputowani płakali w parlamencie Iraku, a w Iraku, Iranie i kontrolowanych przez Hutich częściach Jemenu zarządzono wielodniową żałobę państwową. W Ramallah manifestujący arabscy osadnicy demonstrowali niezłomność, a jeden z przywódców Hamasu wygłosił mowę pochwalną na jego cześć. Mimo to te deklaracje lojalności w żadnej mierze nie odzwierciedlały wspólnego głosu całego regionu – powszechne świętowanie i ulga w sąsiednich społecznościach arabskich otwarcie zadały kłam twierdzeniom o jednomyślnej żałobie na Bliskim Wschodzie.