Ramy prawne misji obserwacyjnej w Hebronie
Publicysta Muhammad Shehada stwierdził na łamach „Ha-Arec”, że bez obecności zagranicznych obserwatorów lokalni mieszkańcy znaleźliby się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Misja obserwatorów została powołana w ramach procesu z Oslo po ataku w Jaskini Patriarchów w 1994 r. i sformalizowana na mocy protokołu z Hebronu z 1997 r., podpisanego przez Binjamina Netanjahu i Jasira Arafata. Zgodnie ze swoimi założeniami TIPH była z założenia doraźną misją cywilną, a nie stałym rozmieszczeniem sił zagranicznych.
Udokumentowane incydenty i utrata neutralności
Decyzja o nieodnawianiu mandatu nastąpiła po licznych spięciach i naruszeniach neutralności przez zagraniczny personel. Dodatkowe nagrania wideo zarejestrowały innego pracownika uderzającego w twarz żydowskie dziecko. Choć organizacja obserwatorów zwolniła obie osoby w wyniku wewnętrznych dochodzeń, raport izraelskiej policji ujawnił ponadto, że obserwatorzy aktywnie utrudniali żołnierzom weryfikację osób na punktach kontrolnych i celowo prowokowali tarcia z wojskiem, aby uzasadnić zasadność swoich działań. W rezultacie premier Netanjahu oświadczył, że Izrael nie zezwoli na dalszą obecność zewnętrznej misji, która działa wbrew interesom państwa.
Demografia i realia bezpieczeństwa w terenie
Miasto jest podzielone na dwie strefy: H1, która obejmuje 80% miasta pod pełną kontrolą arabskich osadników, oraz H2, podlegającą izraelskiej kontroli wojskowej, gdzie kilkuset obywateli Izraela (z Judei i Samarii) mieszka obok 40 000 arabskich osadników. Jak podaje Jewish Virtual Library, mimo że codzienne relacje między społecznościami pozostają napięte, do przemocy fizycznej dochodzi rzadko. Masakra z 1994 r., której dokonał Baruch Goldstein, została potępiona przez izraelski rząd jako haniebny odosobniony przypadek, a premier Icchak Rabin określił mordercę mianem hańby dla judaizmu i skazy na syjonizmie.