Uderzenie w dialog kulturowy zamiast w politykę państwa
Kampania zorganizowana pod szyldem Film Workers for Palestine zebrała tysiące podpisów aktorów, reżyserów i profesjonalistów z branży, którzy zobowiązali się do unikania izraelskich instytucji filmowych. Bojkot, promowany jako moralna inicjatywa na rzecz pokoju, obliguje sygnatariuszy do odmowy współpracy z takimi wydarzeniami jak Jerozolimski Festiwal Filmowy, Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Hajfie, Docaviv i TLVfest, a także z lokalnymi wytwórniami filmowymi, dystrybutorami i kinami studyjnymi. Zamiast wywierać presję na rządowych decydentów czy struktury obronne, inicjatywa skupia swoje sankcje wyłącznie na sferze kultury.
W praktyce to właśnie niezależne festiwale i domy produkcyjne stanowią główne miejsca prezentacji ambitnych dzieł – w tym projektów krytycznych wobec polityki wewnętrznej oraz otwartych na perspektywę arabskich osadników.
Uciszanie głosów krytycznych i umiarkowanych
Specyfika funkcjonowania izraelskiego sektora rozrywkowego sprawia, że instytucjonalne czarne listy nieuchronnie uderzają w poszczególnych twórców. W analizie dla „The Times of Israel” Bonnie K. Goodman zwraca uwagę, że kinematografia w Izraelu opiera się na niewielkim, dotowanym ze środków publicznych systemie, w którym to instytucje kultury stanowią fundament finansowy i promocyjny.
Wielu twórców dotkniętych tą kampanią należy do najgłośniejszych orędowników pojednania. Historia izraelskiego kina obfituje w filmy dokumentalne i fabularne wnikliwie analizujące działania państwa, oddające głos arabskim osadnikom i zgłębiające zawiłości regionalnego współistnienia. Stowarzyszenie Izraelskich Producentów podkreśliło, że izolowanie tych platform twórczych bezpośrednio szkodzi artystom poświęcającym swoją pracę budowaniu porozumienia między społecznościami, ostrzegając, że kampania zagraża właśnie tym głosom, które opowiadają się za pokojowym dialogiem.
Sprzeciw globalnych wytwórni i obserwatorów branży
Jak podaje Jewish Virtual Library, Paramount jako pierwsza duża wytwórnia publicznie sprzeciwiła się tej inicjatywie, zauważając, że karanie twórców ze względu na ich pochodzenie narodowe w żaden sposób nie służy pokojowi ani lepszemu wzajemnemu zrozumieniu.