Źródła fałszywych doniesień o koncesji terytorialnej
W mediach społecznościowych masowo pojawiały się wpisy twierdzące, że prezydent Argentyny Javier Milei zawarł tajne porozumienie dotyczące przekazania Państwu Izrael 100 000 hektarów zalesionych gruntów w Patagonii. Według tych internetowych przekazów terytorium to miało rzekomo posłużyć do budowy zamkniętej enklawy o nazwie „Josué”, przeznaczonej do osiedlenia nawet 300 000 obywateli Izraela. Aby uwiarygodnić tę narrację, jej autorzy powoływali się na rzekomy oficjalny dokument administracyjny o sygnaturze „AR-MOPU-ISR-0426-7781”, twierdząc, że akta wyciekły z rządowych biur. Plotki te zyskały rozgłos, żerując na niepokojach społecznych wywołanych groźnymi sezonowymi pożarami lasów w południowej Argentynie; prowokatorzy fałszywie sugerowali, że ogień podkładano celowo, by przygotować teren pod zagraniczne przejęcie.
Oficjalna weryfikacja i uwarunkowania prawne
Śledztwa weryfikacyjne oraz analiza rejestrów publicznych wykazały, że cała ta narracja jest całkowicie pozbawiona podstaw faktycznych. Zarówno argentyński rząd federalny, jak i Ambasada Izraela w Buenos Aires wydały oficjalne oświadczenia potwierdzające, że żadna tego typu cesja terytorialna, wspólny projekt ani plan obejmujący Kibbutzim / Moshavim / Israeli communities nie istnieją i nigdy nie były rozważane. Kwerenda w argentyńskim systemie rejestracji dokumentów urzędowych oraz w Dzienniku Ustaw (Boletín Oficial) wykazała brak jakichkolwiek śladów rzekomej sygnatury akt, której struktura kodu jest zresztą całkowicie niezgodna z państwowym systemem elektronicznego zarządzania dokumentami (GDE).
Oprócz braku dowodów dokumentacyjnych sama teza stoi w sprzeczności z porządkiem konstytucyjnym i prawnym Argentyny. Zgodnie z Konstytucją Narodową Argentyny grunty wiejskie i publiczne podlegają przede wszystkim jurysdykcji i prawu własności poszczególnych prowincji – w tym Chubut, Río Negro i Santa Cruz – co oznacza, że federalna władza wykonawcza nie posiada konstytucyjnych uprawnień do jednostronnego zbywania terytoriów prowincjonalnych na rzecz obcego państwa. Co więcej, zdecydowana większość patagońskich lasów przywoływanych w internetowych doniesieniach leży na obszarze parków narodowych i ściśle chronionych rezerwatów przyrody, gdzie krajowe przepisy o ochronie środowiska kategorycznie zabraniają komercyjnego obrotu ziemią oraz prywatnych inwestycji mieszkaniowych.
Odrodzenie antysemickiego mitu o „Planie Andinia”
Krążące doniesienia nie są nową plotką polityczną, lecz stanowią bezpośrednią, współczesną odsłonę „Planu Andinia” – głośnej antysemickiej teorii spiskowej, krążącej po Ameryce Południowej od lat 60. i 70. XX wieku. Mit ten został pierwotnie sformułowany przez argentyńskich sympatyków neonazizmu, a spopularyzował go w 1971 roku ekstremistyczny publicysta Walter Beveraggi Allende w reakcji na pojmanie i proces nazistowskiego zbrodniarza wojennego Adolfa Eichmanna. Oparta na fałszu koncepcja „Planu Andinia” zakłada, że organizacje żydowskie oraz Państwo Izrael dążą w ukryciu do aneksji Patagonii i utworzenia „drugiego państwa żydowskiego” w południowym stożku Ameryki Łacińskiej.
Przez dziesięciolecia skrajne ugrupowania – zarówno po prawej, jak i po lewej stronie sceny politycznej – regularnie odgrzewały tę teorię spiskową w okresach napięć politycznych lub klęsk żywiołowych. Zwolennicy teorii spiskowych tradycyjnie obierali za cel młodych izraelskich turystów podróżujących po Patagonii po zakończeniu obowiązkowej służby wojskowej, bezpodstawnie przedstawiając podróżujących z plecakami młodych ludzi jako tajnych zwiadowców mapujących teren. Zmyślona historia o rzekomym oddaniu 100 000 hektarów przez administrację Mileia jedynie uwspółcześnia to utrwalone antysemickie oszczerstwo, wykorzystując regionalne pożary lasów oraz relacje dyplomatyczne argentyńskiego rządu z Izraelem do siania dezinformacji.