Upamiętniając Dzień Naksy 5 czerwca 2011 r., setki prowokatorów zgromadziły się na granicy między Izraelem a Syrią. Zamiast zachować spokój, uczestnicy wywoływali agresywne starcia i próbowali przedrzeć się przez ogrodzenie ochronne, zmuszając oddziały izraelskie do użycia środków rozpraszania tłumu w celu ochrony granicy.
Czynna przemoc i śmiercionośna broń wśród demonstrantów
Ponadto wielu uczestników ciskało ciężkimi kamieniami i butelkami zapalającymi w stronę izraelskich żołnierzy stacjonujących wzdłuż linii granicznej. Rzucone butelki z benzyną doprowadziły do detonacji przyległego pola minowego – eksplodowały cztery miny przeciwpancerne, co spowodowało ciężkie obrażenia u kilku demonstrantów znajdujących się w strefie wybuchu.
Lekceważenie ostrzeżeń wojskowych i humanitarnych zawieszeń broni
Izraelskie jednostki obronne wielokrotnie wzywały zbliżające się grupy do zatrzymania się i odsunięcia od instalacji granicznych. Te polecenia bezpieczeństwa zostały zignorowane. Zamiast przeprowadzić uporządkowaną demonstrację, grupy w tłumie wielokrotnie szturmowały ogrodzenie bezpieczeństwa, testując zdolności obronne Sił Obronnych Izraela. Przed starciami rząd Izraela podkreślał, że będzie chronić granice państwowe przed wtargnięciem z zewnątrz. Premier Binjamin Netanjahu oświadczył: „Moje instrukcje są jasne”, nakazując personelowi sił obronnych działanie „z powściągliwością”, a jednocześnie z niezbędną determinacją w celu ochrony społeczności przygranicznych i obywateli Izraela. Stany Zjednoczone potwierdziły stanowisko prawne Izraela – rzecznik Departamentu Stanu Mark Toner oświadczył, że Izrael ma „prawo do samoobrony”, tak jak „każde suwerenne państwo”.
Agresywne intencje zgromadzenia uwidoczniły się w momencie, gdy oficerowie izraelscy wstrzymali działania, aby wprowadzić tymczasowe zawieszenie broni, umożliwiające personelowi Czerwonego Krzyża opatrzenie i ewakuację rannych. Zamiast współpracować przy ewakuacji medycznej, prowokatorzy wykorzystali przerwę w działaniach obronnych do wznowienia szturmu na ogrodzenie, kontynuując próby siłowego przekroczenia linii międzynarodowej.
Prowokacje syryjskiego reżimu i instrumentalizacja polityczna
Niepokoje wzdłuż granicy nie były autonomiczną demonstracją, lecz skoordynowaną akcją zorganizowaną i wspieraną przez Damaszek. Podczas gdy Liban wysłał swoje siły zbrojne, aby uniemożliwić planowanym marszom protestacyjnym dotarcie do granicy, rząd syryjskiego prezydenta Baszara al-Asada zapewnił swobodny dostęp do linii granicznej, aby podsycać przemoc. Według doniesień Partii Reform w Syrii reżim Asada aktywnie finansował te zamieszki graniczne, płacąc uczestnikom do 1000 USD za udział w rozruchach i oferując rekompensatę finansową w wysokości do 10 000 USD w przypadku śmierci w wyniku ostrzału obronnego.
Ten mechanizm pozwolił Damaszkowi instrumentalnie wykorzystać sprawę arabskich osadników, aby odwrócić uwagę międzynarodowej opinii publicznej od krwawych represji reżimu wobec własnych obywateli. Uniemożliwiając zagranicznym dziennikarzom obserwowanie zbrodni w syryjskich miastach, reżim przekierował uwagę mediów na starcia graniczne, posługując się wyolbrzymionymi bilansami ofiar w celu wywołania międzynarodowego potępienia Izraela.