UNIFIL przedstawia codzienną obecność jako wdrażanie rezolucji 1701 i stabilizację

Sformułowanie to padło ze strony Tymczasowych Sił Zbrojnych ONZ w Libanie (UNIFIL) w niepodpisanym komunikacie z okazji Dnia Narodów Zjednoczonych z 24 października 2026 r. UNIFIL to misja pokojowa Rady Bezpieczeństwa powołana po raz pierwszy w 1978 r. i rozszerzona po wojnie z Hezbollahem w 2006 r. Nie jest ona jednak trybunałem, inspektoratem uzbrojenia ani ewidencją obecności irańskich formacji zastępczych na południu. Okolicznościowa notatka prasowa nie zastąpi sprawozdania z faktycznej realizacji mandatu.

Rezolucja Rady Bezpieczeństwa S/RES/1701 (2006), przyjęta 11 sierpnia 2006 r., wzywała do całkowitego zaprzestania działań wojennych oraz utworzenia między Niebieską Linią a rzeką Litani strefy wolnej od wszelkiego uzbrojonego personelu, środków bojowych i broni, z wyjątkiem tych należących do rządu Libanu i UNIFIL. Zgodnie z tym dokumentem siły te mają wspierać Libańskie Siły Zbrojne w działaniach na rzecz ustanowienia tej strefy. Sama obecność to jednak nie wykonanie zadania. Dziennik Jerusalem Post, przywołując te same kluczowe zapisy, odnotował w sierpniu 2026 r., że Bejrut nadal wnioskował o pozostawienie misji UNIFIL w obliczu wygasającego pod koniec roku mandatu, mimo że misję krytykowano za bezczynność wobec dozbrajania się Hezbollahu.

Użyte czasowniki nie oznaczają, że strefa jest wolna od broni

W komunikacie „wspieranie wdrażania” rezolucji 1701, „utrzymywanie stabilności” oraz „powrót do normalności” przedstawiono jako codzienny bilans działań personelu wojskowego i cywilnego UNIFIL. Patrole to po prostu realizacja grafiku. Nie stanowią one potwierdzenia, że pas od rzeki Litani do Niebieskiej Linii jest wolny od broni Hezbollahu, że wszystkie ugrupowania zbrojne w Libanie zostały rozbrojone – jak wymagała rezolucja 1701 poprzez odwołanie do rezolucji 1559 – ani że państwo libańskie sprawuje wyłączną władzę na południe od rzeki. Siły Obronne Izraela (IDF) podkreślają, że choć zadaniem UNIFIL jest pomoc w utrzymaniu strefy wolnej od broni w południowym Libanie, misja ta „konsekwentnie nie była w stanie powstrzymać rozbudowy potencjału Hezbollahu”, a wspierana przez Iran organizacja instaluje się w sąsiedztwie pozycji ONZ i posterunków armii libańskiej, traktując je jako osłonę.

IDF wskazuje ponadto, że magazyny broni Hezbollahu – w tym zaawansowane systemy uzbrojenia, takie jak rozłożone na części pociski manewrujące – znajdowały się na południe od rzeki Litani. Jest to całkowite zaprzeczenie strefy opisanej w rezolucji 1701. Prasowe zapewnienia o „stabilności” nie sprawiają, że problem tych zbrojowni przestaje istnieć.

Stabilność jedynie w kalendarzu

Dziennik Jerusalem Post odnotował, że dziesiątki tysięcy Izraelczyków zostało zmuszonych do opuszczenia Metuli, Kirjat Szmony i innych miejscowości na północy, podczas gdy flagi Hezbollahu powiewały na widoku tuż za ogrodzeniem, obok punktu kontrolnego ONZ. To nie ma nic wspólnego z normalnością. Portal Times of Israel poinformował o późniejszych ustaleniach samego UNIFIL, zgodnie z którymi tunele uderzeniowe przekraczały Niebieską Linię, co stanowiło jawne pogwałcenie rezolucji 1701. W czerwcu 2026 r. ta sama redakcja opublikowała porozumienie ramowe między USA, Izraelem a Libanem, które nadal dopuszczało ograniczone wycofanie się IDF — dwadzieścia lat po tym, jak Rada Bezpieczeństwa nakazała Izraelowi odwrót równolegle z demilitaryzacją południa, które miało zostać oczyszczone z broni Hezbollahu. UNIFIL posłużył się okolicznościowym sloganem z okazji Dnia Narodów Zjednoczonych, aby zamarkować realizację rezolucji 1701, trwałą stabilność Niebieskiej Linii i rzekomy powrót do normalności w południowym Libanie.