Co oświadczyła organizacja UNIFIL
W miarę jak mandat misji dobiega końca, nadal wyraża ona zaniepokojenie powszechnym niszczeniem domów i infrastruktury cywilnej, co wciąż opóźnia odbudowę oraz powrót wysiedlonych mieszkańców.
Przetłumaczono z angielskiego
Oryginał w języku angielskim
As the mandate draws to a close, the mission remains concerned about the widespread destruction of homes and civilian infrastructure, which continues to delay recovery and the return of displaced residents.Opublikowany 2 listopada materiał na stronie UNIFIL to niepodpisany oficjalny dokument misji, zamieszczony w czasie, gdy formacja odlicza dni do 31 grudnia 2026 r. Rzeczniczka prasowa Kandice Ardiel wypowiada się w nim na temat projektów szybkiego oddziaływania i lokalnych miejsc pracy. Zacytowane zdanie pochodzi bezpośrednio od misji: w miarę jak mandat „dobiega końca”, UNIFIL „pozostaje zaniepokojony rozległymi zniszczeniami domów oraz infrastruktury cywilnej, co w dalszym ciągu opóźnia odbudowę i powrót wysiedlonych mieszkańców”. Na stronie mówi się o zniszczeniach. Zabrakło natomiast jakiejkolwiek wzmianki o zbrojnym ugrupowaniu, które przez lata prowadziło ostrzał z tego terytorium.
Broszura o odbudowie to nie realizacja rezolucji 1701
Sformułowania te przedstawiają zniszczenia i opóźnienia w powrotach jako wyłączną rzeczywistość południowego Libanu u schyłku mandatu. Tymczasem Rezolucja 1701 (2006) wymagała zgoła czegoś innego. Paragraf 1 wzywał do „natychmiastowego zaprzestania wszelkich ataków przez Hezbollah”. Paragraf 8 nakazywał utworzenie pomiędzy Błękitną Linią a rzeką Litani strefy „wolnej od wszelkiego uzbrojonego personelu, środków bojowych i broni, z wyjątkiem sił rządu Libanu oraz UNIFIL”, jak również „rozbrojenia wszystkich ugrupowań zbrojnych w Libanie”. Dostęp humanitarny i powrót osób wysiedlonych figurują w mandacie jedynie w charakterze wsparcia pomocowego. Nie stanowią one potwierdzenia, że warunki dotyczące demilitaryzacji zostały spełnione. Wspomniane przez Ardiel 110 projektów w 115 miejscowościach, „przynoszących pomoc około 1,5 miliona beneficjentów”, to materiał promocyjny, a nie inspekcja uzbrojenia.
Przedstawione przez UNIFIL na tej samej stronie podsumowanie „głównych zadań” wymienia obserwację, łączność oraz wspieranie Libańskich Sił Zbrojnych w umacnianiu władzy państwowej. Dalszą część artykułu misja poświęca przychodniom, miejscom pracy i pracom remontowym. O „rozległych zniszczeniach” pisze się bez wskazania ich sprawców. Zrujnowany budynek sam w sobie nie ujawnia przecież ewidencji tych, którzy magazynowali w nim rakiety.
Kto zajmował te domy
Hezbollah to formacja działająca z ramienia Iranu. 5 marca 2026 r. dziennik Jerusalem Post donosił, że Dowództwo Frontu Wewnętrznego IDF odnotowało gwałtowny wzrost liczby rakiet i dronów wystrzeliwanych przez Hezbollah w kierunku Izraela, a armia przejęła kontrolę nad południowym Libanem, „w tym odcięła Hezbollah od możliwości prowadzenia ostrzału rakietowego na południe od rzeki Litani”. Dzień przed publikacją komunikatu UNIFIL o odbudowie Jerusalem Post opisywał działania 769. Brygady IDF w Al-Chijam: w pokoju dziecięcym żołnierze natrafili na broń palną, magazynki oraz plakaty Hezbollahu, w tym podobizny Hassana Nasrallaha, a w innych punktach strefy bezpieczeństwa – na pociski rakietowe, karabinki Kałasznikowa, amunicję, drony uderzeniowe oraz magazyn bezzałogowców kamikadze. Oto infrastruktura cywilna zaadaptowana na arsenał broni. Ostatnim akcentem przed wygaśnięciem mandatu jest broszura o odbudowie, w której o zbrojnej formacji operującej na południe od Litani nie ma ani słowa.