Śmiertelny atak na uczestników pogrzebu w Al-Karaku
W piątek, 23 października 2026 r., uzbrojeni ekstremiści przeprowadzili krwawy zamach terrorystyczny na greckoprawosławny kościół św. Jerzego we wsi Hamud, położonej w południowojordańskiej prowincji Al-Karak. Wewnątrz kompleksu świątynnego zebrało się od 150 do 200 chrześcijańskich wiernych uczestniczących w kondukcie pogrzebowym, gdy napastnicy otworzyli ogień. Jak podaje Breitbart, jordańskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych oświadczyło, że w ataku zginęło co najmniej siedem osób, a 34 zostały ranne, natomiast Al Jazeera poinformowała o dziewięciu ofiarach śmiertelnych i co najmniej 34 rannych. Relacje świadków przekazane jordańskim mediom państwowym potwierdziły, że sprawcy zostali podwiezieni samochodem pod teren świątyni, gdzie strzelali nieprzerwanie przez pięć minut, po czym uciekli z miejsca zdarzenia.
Tożsamość sprawców i ustalone okoliczności
W następstwie ataku jordańska Dyrekcja Bezpieczeństwa Publicznego zidentyfikowała trzech podejrzanych ujętych podczas operacji antyterrorystycznych. Jak podały Al Jazeera oraz „The Guardian”, generał dywizji Obaidallah al-Maaytah ogłosił na konferencji prasowej, że sprawcy należeli do jednej rodziny. Władze zidentyfikowały mężczyzn jako braci Hazzę Zeidana Muhammada — określanego przez służby bezpieczeństwa mianem planisty i mózgu operacji — oraz Miszala Zeidana Muhammada, a także ich krewnego i szwagra Ahmeda Samiego Husseina. Jordańscy urzędnicy opisali napastników jako wyznawców ekstremistycznej ideologii „takfiri”, choć minister spraw wewnętrznych Mazen al-Faraya i generał al-Maaytah stwierdzili, że brak jakichkolwiek przesłanek operacyjnych wskazujących na ich przynależność do zorganizowanej siatki lub zewnętrznej komórki, uznając, iż działali oni wyłącznie we własnym imieniu.
Według doniesień „The Daily Wire” napastnicy nagrali po masakrze film manifestujący zwycięstwo, wykrzykując: „Allahu Akbar, chwała Allahowi”.
Przebieg ataku i natychmiastowa reakcja służb
Po zamachu jordańskie siły bezpieczeństwa rozpoczęły zakrojone na szeroką skalę obławy w całej prowincji. Przeprowadzona o świcie operacja w pobliskiej wsi Al-Dżadida przerodziła się w trzygodzinną wymianę ognia w opuszczonym budynku. Funkcjonariusze odpowiedzieli ogniem, ciężko raniąc i obezwładniając wszystkich trzech podejrzanych, a także zabezpieczając pokaźny arsenał broni palnej i amunicji.
Rząd Jordanii zakwalifikował masakrę jako akt terrorystyczny. Król Abdullah II zapowiedział, że władze uderzą „żelazną pięścią” w ekstremistycznych bandytów próbujących rozbić jedność narodową, z kolei premier Dżafar Hassan ogłosił trzydniową żałobę narodową z opuszczeniem flag do połowy masztu. Rząd Syrii poinformował o ofiarach cywilnych w wyniku nalotów i zamknął handlowe przejście graniczne Nasib, negując twierdzenia Jordanii o dwustronnej koordynacji operacyjnej.
Kontekst regionalny i wcześniejsze incydenty
Atak uderzył w historyczną mniejszość religijną. Społeczność chrześcijańska w Jordanii liczy około 300 000 osób w liczącym 11,5 miliona mieszkańców państwie, co stanowi od dwóch do trzech procent ludności królestwa. Osiem z ofiar, w tym chrześcijanin Mohammad al-Qasous, spoczęło w niedzielę w Al-Karaku w trumnach spowitych jordańską flagą narodową.
Ataki terrorystyczne pociągające za sobą liczne ofiary są w Jordanii stosunkowo rzadkie, jednak Al-Karak doświadczył już wcześniej przemocy ze strony islamskich ekstremistów. Jak przypomina Breitbart, w 2016 r. miasto to stało się celem ataku Państwa Islamskiego na historyczny zamek, w którym zginęło dziesięć osób, w tym kanadyjska turystka.
Kwalifikacja prawna i oficjalne reakcje
Greckoprawosławny Patriarchat Jerozolimy wydał oświadczenie potępiające ten „nikczemny, tchórzliwy i krwawy czyn”, podkreślając, że przemoc nie zmusi chrześcijan do opuszczenia ich ziemi przodków ani nie naruszy narodowej solidarności. Regionalni przywódcy, w tym prezydent Libanu Joseph Aoun, przedstawiciele Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu oraz wiceprzewodniczący ds. arabskich osadników Hussein al-Sheikh, wystosowali oficjalne potępienia, piętnując przemoc na tle wyznaniowym. Nadine Maenza, współprzewodnicząca grupy zadaniowej ds. mniejszości bliskowschodnich przy Lidze Przeciw Zniesławieniom (ADL), określiła masakrę mianem „aktu czystej nienawiści”, podkreślając, że mniejszości religijne na Bliskim Wschodzie mają niezbywalne prawo do swobodnego wyznawania wiary bez lęku przed terrorem.