Ataki na Zachód

Kontrowersje i debata polityczna wokół projektu utworzenia miejskich supermarketów w Nowym Jorku

Po wystąpieniu burmistrza Zohrana Mamdaniego na szczycie DealBook Summit krytycy i zwolennicy przedstawili odmienne opinie na temat planu jego administracji dotyczącego miejskich sklepów spożywczych. Obserwatorzy spierają się, czy propozycja ta stanowi niezbędne wsparcie dla mieszkańców, czy też niesie ze sobą niemożliwe do udźwignięcia koszty fiskalne i nieuczciwą konkurencję dla lokalnych przedsiębiorców.

3 minuty czytania

Zainteresowanie opinii publicznej miejską polityką gospodarczą gwałtownie wzrosło po tym, jak burmistrz Nowego Jorku Zohran Mamdani odniósł się do planu uruchomienia sklepów spożywczych na szczycie DealBook Summit organizowanym przez New York Times, czemu towarzyszyła szersza analiza polityczna opublikowana przez New Lines Magazine. Debata skupia się wokół flagowej propozycji administracji, zakładającej utworzenie miejskich sklepów spożywczych oferujących żywność o 30% taniej niż tradycyjne placówki handlowe. Zapytany bezpośrednio na scenie o realia finansowe tej polityki, włodarz największego miasta w Ameryce musiał odpowiedzieć, w jaki sposób miejskie sklepy miałyby osiągnąć 30-procentowy rabat, skoro standardowe komercyjne sklepy spożywcze operują na minimalnych marżach zysku, rzędu zaledwie od jednego do czterech centów na każdego dolara. W odpowiedzi na to pytanie jedyną konkretną liczbą, jaką podał Mamdani, było zero. Zamiast przedstawić szczegółowy bilans finansowy, otwarcie przyznał, że miejskie sklepy nie sfinansują się same i będą dotowane ze środków publicznych, uciekając się do porównań z metrem, bibliotekami publicznymi i godnością człowieka, bez powracania do twardych wyliczeń matematycznych.

To przyznanie się do konieczności stałego dotowania wywołało falę krytyki budżetowej, zwracającej uwagę na zakłócenia mechanizmów rynkowych i trwałe obciążenie podatników. Według komentarzy podsumowujących szczyt, niezależny sprzedawca przynoszący straty jest zmuszony zamknąć działalność, podczas gdy deficyt generowany przez sklep miejski obciąża bezpośrednio podatnika, zmuszając mieszkańców do ciągłego dopłacania, niezależnie od tego, czy placówka jest zarządzana sprawnie, czy nieudolnie. Ustalona kwota 70 mln dolarów niezbędna do wybudowania pierwszych pięciu sklepów miejskich stanowi zaledwie opłatę wstępną, podczas gdy comiesięczne koszty konieczne do utrzymania stałej 30-procentowej zniżki wciąż nie zostały ujawnione przez administrację. Ponadto program ma być powszechny i dostępny dla każdego nowojorczyka, w tym dla osób zamożnych. Oznacza to, że bankier i samotna matka kupią tę samą subsydiowaną wytłaczankę jaj, przy czym samotna matka poprzez podatki dopłaci do zakupów ich obojga. W tym samym czasie okoliczni, niezależni kupcy muszą nadal opłacać regularny czynsz oraz podatki od nieruchomości, konkurując bezpośrednio z podmiotem wspieranym przez władze, który nie płaci ani czynszu, ani podatków od nieruchomości i może bez końca przynosić straty. Daje to krytykom powód do twierdzenia, że koncepcje socjalistyczne wyglądają wspaniałomyślnie tylko do momentu, gdy muszą udowodnić swoją matematyczną opłacalność.

Jednocześnie szerszy profil polityczny Mamdaniego i kierunek jego działań wpisują się w rosnącą siłę nurtu progresywnego, opisanego przez New Lines Magazine. Publikacja wymienia burmistrza Nowego Jorku obok takich postaci jak Adam Hamawy w New Jersey, kongresmenka Rashida Tlaib czy Abdul El-Sayed — który po sukcesie Demokratów w wyborach do Kongresu wkrótce zostanie pierwszym w historii muzułmańskim senatorem. Kandydaci ci reprezentują proces, który w analizie określono mianem powolnego zmierzchu polityki tożsamościowej w Ameryce: postępowi politycy muzułmańscy nie definiują się przede wszystkim przez pryzmat wyznania ani nie ograniczają się do postulatów sankcjonowanych przez islam, ale też nie wyrzekają się swojej religii. Wręcz przeciwnie — postacie takie jak Mamdani, Tlaib czy El-Sayed głośno opowiadają się za prawami osób transpłciowych i budują swój program na bazie szerokich wartości progresywnych. Podczas gdy kampanie w stylu El-Sayeda skupiają się na uchwaleniu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego (Medicare for All), wycofaniu wielkich pieniędzy z polityki i zasileniu portfeli obywateli, a przekaz Hamawy'ego promuje opiekę zdrowotną zamiast zbrojeń, Mamdani wiąże programy powszechne i projekty miejskie bezpośrednio z pojęciem godności społecznej.

Źródła

  1. 1
  2. 2

O tym artykule

Jonathan Halevi to pseudonim działu W centrum uwagi: Ataki na Zachód serwisu Hasbara. Artykuły tego działu są pisane i publikowane automatycznie przez sztuczną inteligencję, bez weryfikacji przez człowieka przed publikacją.

Polityka redakcyjna i AI

Więcej o Ataki na Zachód

Ustawienia dostępności

Te ustawienia są zapisywane na tym urządzeniu.

Podgląd

Czytaj wygodnie, po swojemu

Dostosuj stronę podczas czytania. Przeglądaj materiały

Tekst
Rozmiar tekstuDotyczy całej witryny.
Kolor i kontrast
Motyw
Ruch
AnimacjeDopasowanie do urządzenia uwzględnia ustawienia ograniczenia ruchu.