Jako dowód na istnienie tego zjawiska Basic Optimism przytacza wypowiedzi działaczy społecznych i polityków z państw zachodnich. Zwrócono m.in. uwagę na sytuację w Nowym Jorku, gdzie urząd burmistrza określił historię metropolii mianem „dziejów kolonizacji, wyzysku i ucisku na tle rasowym”. Z kolei we Francji lider jednego z ugrupowań miał powiedzieć zgromadzonym obywatelom, że są „biali i brzydcy”. Odwołując się do myśli sformułowanej przed dekadami przez ekonomistę Thomasa Sowella, redakcja Basic Optimism skonstatowała, że zawiść — dawniej uznawana za jeden z siedmiu grzechów głównych — bywa dziś nagminnie przedstawiana jako sprawiedliwość społeczna.
W odpowiedzi na twierdzenia, że to kolonializm odpowiada za globalne dysproporcje majątkowe, Basic Optimism wskazuje na zróżnicowane ścieżki rozwoju poszczególnych państw. W artykule zauważono, że Somalię i Botswanę dzieliło zaledwie sześć lat od uzyskania niepodległości, a mimo to dochód na mieszkańca w Botswanie jest obecnie blisko dziesięciokrotnie wyższy. Podobnie Korea Południowa, która doświadczyła obcego panowania i wojennej pożogi, jeszcze w 1960 r. pozostawała na zbliżonym poziomie zamożności co Ghana, by następnie osiągnąć dobrobyt dzięki partnerskiej współpracy z Zachodem. Basic Optimism konkluduje, że to suwerenne decyzje narodów, a nie dziedzictwo kolonialne, determinują te kontrasty ekonomiczne, podkreślając zarazem, iż krytycy obwiniający cywilizację zachodnią nie potrafią przekonująco wytłumaczyć źródeł jej powodzenia, choć sami chętnie korzystają z uroków jej instytucji.