Zabójcze spiski terrorystyczne przeciwko zachodniemu personelowi i regionalne redukcje personelu
Oceny wywiadowcze ujawniły, że Teheran wszedł w zaawansowane stadia operacyjne zabójczych spisków przeciwko obywatelom amerykańskim i personelowi rządowemu za granicą. W formalnym memorandum skierowanym do sekretarza stanu Marco Rubio, dyrektor Wywiadu Narodowego Jay Clayton ostrzegł, że reżim znacznie zintensyfikował obieranie za cel zachodnich urzędników na Bliskim Wschodzie oraz w kilku innych krajach. Agencje wywiadowcze potwierdziły, że te zbrodnicze plany obejmują potencjalne zamachy za granicą i skoordynowane ataki, co skłoniło Stany Zjednoczone do wprowadzenia ograniczonego statusu operacyjnego w regionalnych misjach dyplomatycznych. W ślad za nakazami obowiązkowej ewakuacji personelu pomocniczego i osób na ich utrzymaniu w Arabii Saudyjskiej, przeprowadzono redukcję personelu w amerykańskich ambasadach w Jordanii, Libanie, Katarze i Zjednoczonych Emiratach Arabskich, czemu towarzyszyło podniesienie ostrzeżeń dla podróżnych do poziomu 3 i 4, przestrzegających przed zwiększonym ryzykiem ze strony agentów reżimu i działań formacji zastępczych.
Retoryka reżimu, zagrożenia na morzu i manifestacja siły militarnej
Wysocy rangą przedstawiciele wojskowi i polityczni reżimu wystosowali agresywne ostrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej oraz regionalnych szlaków energetycznych. Generał dywizji Abdollahi, szef sztabu sił zbrojnych i dowódca Centralnej Kwatery Głównej Chatam al-Anbija, stwierdził, że Teheran doprowadził do bezskuteczności zachodnich sił morskich i oświadczył, że amerykańskie okręty wojenne otrzymają trwały zakaz ponownego wpływania do Zatoki Perskiej. Równolegle Mohammad Mokhber, starszy doradca Najwyższego Przywódcy Modżtaby Chameneia, ostrzegł, że reżim posiada znaczące możliwości nacisku na globalne dostawy ropy naftowej i stwierdził, że zaskakujące działania taktyczne mogą zmienić regionalny układ sił, grożąc Izraelowi unicestwieniem. Ebrahim Azizi, przewodniczący Komisji Bezpieczeństwa Narodowego i Polityki Zagranicznej irańskiego parlamentu, podobnie groził, że jakiekolwiek uderzenie wyprzedzające przeciwko aktywom reżimu spotka się z odwetowymi ostrzałami mającymi na celu sprawienie, by izraelskie skupiska ludności nie nadawały się do zamieszkania.
Za tymi publicznymi groźbami urzędnicy ds. bezpieczeństwa w Teheranie ujawnili plany ewentualnościowe mające na celu sabotaż komercyjnych podmorskich kabli komunikacyjnych w Zatoce Perskiej, z zamiarem wywołania rozległych szkód logistycznych i finansowych w przypadku wzrostu presji militarnej. Jednocześnie przedstawiciele Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej grozili wojną asymetryczną przeciwko zagranicznemu personelowi, podczas gdy kanały dyplomatyczne znalazły się w martwym punkcie. Pomimo nieformalnych propozycji przekazywanych za pośrednictwem pakistańskich pośredników, oferujących przywrócenie dostępu komercyjnego przez Cieśninę Ormuz w zamian za zakończenie międzynarodowej blokady morskiej, dowództwo koalicji odrzuciło ten warunek, powtarzając, że reżim musi trwale zrezygnować z dążenia do pozyskania broni jądrowej i zlikwidować swoje zdolności w zakresie pocisków balistycznych.
Nasilone ataki irańskich sił zastępczych
Regionalne siły zastępcze reżimu zintensyfikowały operacje ofensywne przeciwko celom w regionie, co podkreśla zależność Teheranu od walki asymetrycznej. W Jemenie wspierana przez Iran milicja Huti przeprowadziła zmasowany atak rakietami balistycznymi i dronami kamikadze na infrastrukturę cywilną i komercyjną w całej Arabii Saudyjskiej. Uderzenia wymierzone były w międzynarodowe lotnisko im. Króla Chalida w Rijadzie, międzynarodowe lotnisko im. Króla Fahda w Dammamie, kompleks petrochemiczny Saudi Aramco w Janbu oraz rafinerię ropy naftowej w Rabigh wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego. Saudyjskie jednostki obrony powietrznej z powodzeniem przechwyciły pociski balistyczne wycelowane w Rijad, Janbu i Taif, chociaż spadające szczątki rakiet przechwytujących spowodowały zakłócenia w Dżuddzie, Rabigh i sąsiednich zachodnich dystryktach. Rzecznicy wojskowi Huti ogłosili międzynarodowe węzły lotnictwa cywilnego aktywnymi celami wojskowymi i przypuścili wtórne ataki rakietowe na obóz Al-Nasr oraz instalacje marynarki wojennej w Adenie, podczas gdy kierownictwo polityczne Hamasu publicznie broniło tych uderzeń na saudyjskie centra transportowe.
Kontrola wewnętrzna, napięcia gospodarcze i zbliżenie z Moskwą
W wymiarze wewnętrznym reżim podjął kroki w celu zaostrzenia kontroli w kraju, zmagając się jednocześnie z rosnącymi problemami infrastrukturalnymi i gospodarczymi. W Teheranie szef wymiaru sprawiedliwości Gholamhossein Mohseni Ejei przeprowadził spotkanie za zamkniętymi drzwiami z Najwyższym Przywódcą Modżtabą Chameneim – który utrzymuje ścisłe odosobnienie od czasu objęcia władzy po śmierci Alego Chameneia – w celu dokonania przeglądu środków bezpieczeństwa wewnętrznego i działań sądowniczych mających na celu tłumienie wewnętrznego sprzeciwu pod pozorem kampanii antykorupcyjnych. Władze sądownicze koordynowały także inicjatywy prawne mające na celu zajęcie zagranicznych aktywów w ramach rekompensaty za międzynarodowe uderzenia. Na miejscu kryzys komunalny uwidoczniły powszechne awarie zasilania elektrycznego na południu kraju, w tym przedłużające się przerwy w dostawie prądu na wyspie Kisz, co odzwierciedla rozpadającą się infrastrukturę wewnętrzną reżimu pod ciężarem wszechstronnej izolacji gospodarczej.
Na arenie międzynarodowej Teheran podjął działania mające na celu ugruntowanie strategicznego partnerstwa z Kremlem, aby zrównoważyć zachodnie działania powstrzymujące. Reżim potwierdził, że prezydent Masud Pezeszkian uda się do Moskwy na szczyt Forum Krajów Eksportujących Gaz 27 października, gdzie zaplanowano jego dwustronne rozmowy z prezydentem Rosji Władimirem Putinem w celu skoordynowania strategii energetycznych i pogłębienia współpracy obronnej. Tymczasem blokada morska transportów irańskiej ropy oraz rosnące ryzyko geopolityczne wywindowały ceny międzynarodowej ropy Brent powyżej 116 dolarów za baryłkę, potęgując zmienność na globalnych rynkach i jednocześnie pozbawiając reżim kluczowych dochodów w walutach obcych, niezbędnych do utrzymania jego regionalnych kampanii.