Agresja morska reżimu i IRGC w cieśninie Ormuz
Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) nasiliła zakłócenia żeglugi w Zatoce Perskiej, powracając do taktycznego użycia min przyczepnych przeciwko ruchowi handlowemu w cieśninie Ormuz. W nocy z 29 na 30 października dywersanci operujący z szybkich łodzi przymocowali dwa magnetyczne ładunki wybuchowe powyżej linii wodnej należącego do Dubaju tankowca Louise 1. Następująca po tym eksplozja wywołała pożar w maszynowni jednostki, zanim załodze udało się skierować statek na kotwicowisko u wybrzeży Khor Fakkan w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Firmy doradztwa ds. ryzyka morskiego i władze marynarki wojennej zauważyły, że atak ten stanowił pierwsze udokumentowane operacyjne użycie min przyczepnych mocowanych do kadłuba przez reżim od lata 2019 roku.
Reżim poszedł za ciosem, ogłaszając formalne działania egzekucyjne na morzu i informując, że Marynarka Wojenna IRGC przechwyciła dwa komercyjne tankowce płynące południowym korytarzem cieśniny. Teheran twierdził, że obie jednostki naruszyły przepisy morskie poprzez wyłączenie automatycznych transponderów śledzących i poruszanie się po nieautoryzowanych torach wodnych pod ochroną zachodnich sił morskich. Sytuację pogorszył fakt, że inny statek handlowy oraz regionalny statek towarowy typu dau stanęły w płomieniach po uderzeniu przez niezidentyfikowane pociski w pobliżu półwyspu Musandam, co wymusiło ewakuację ratunkową przeprowadzoną przez omańskie morskie zespoły poszukiwawczo-ratownicze. Rozszerzyły się również skutki środowiskowe – znaczne plamy ropy naftowej, powstałe w wyniku powtarzających się ataków reżimu na żeglugę, dotarły do wybrzeży Zjednoczonych Emiratów Arabskich, zmuszając władze w Szardży, Umm al-Kajwajn i Ras al-Chajma do zamknięcia publicznych plaż i monitorowania ujęć przybrzeżnych instalacji odsalania wody.
Na arenie wewnętrznej kierownictwo bezpieczeństwa reżimu zaostrzyło swoją postawę obronną. Wysoki rangą urzędnik ds. bezpieczeństwa potwierdził państwowym mediom, że siły zbrojne sfinalizowały zaktualizowany plan awaryjny mający na celu przeprowadzenie zakrojonego na szeroką skalę, asymetrycznego odwetu przeciwko infrastrukturze regionalnej i interesom Zachodu, gdyby siły sojusznicze rozpoczęły nowe uderzenia na terytorium Iranu.
Nuklearny impas i sprzeciw parlamentu
Dyplomatyczny impas nadal determinował postawę nuklearną reżimu – Teheran odrzucał jakiekolwiek ustępstwa w sprawie swoich 440-kilogramowych zapasów uranu wzbogaconego do 60 procent czystości. Mohsen Rezaji, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, oświadczył publicznie, że reżim nie pozwoli na wywiezienie z kraju ani oddanie ani jednego grama wzbogaconego materiału przed całkowitym zniesieniem międzynarodowych sankcji. W parlamencie twardogłowi deputowani zaostrzyli konfrontację instytucjonalną, składając dziesięć odrębnych projektów ustaw domagających się od reżimu formalnego wystąpienia z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT).
W Waszyngtonie prezydent Donald Trump powtórzył w publicznych wystąpieniach, że reżimowi nigdy nie wolno pozwolić na przekroczenie progu nuklearnego, podkreślając, że opcje militarne pozostają w mocy, aby wyeliminować strategiczne podziemne obiekty wzbogacania – w tym silnie ufortyfikowany kompleks w Pickaxe Mountain – o ile nie zostaną przywrócone weryfikowalne środki ostrożności i międzynarodowe inspekcje.
Regionalne siły proxy: eskalacja w Jemenie i komplikacje prawne w Libanie
Regionalna sieć sił proxy Teheranu kontynuowała skoordynowaną presję militarną na całym Półwyspie Arabskim. W Jemenie milicja Huti wystrzeliła rakiety balistyczne wycelowane w suwerenne instalacje rządowe w tymczasowej stolicy, Adenie, uderzając w międzynarodowe lotnisko w Adenie oraz w obwód kompleksu pałacu prezydenckiego Maashiq. Jednocześnie koalicja pod wodzą saudyjską poinformowała, że jej baterie obrony powietrznej pomyślnie przechwyciły i zniszczyły wrogie drony Huti skierowane w stronę prowincji Rijad, Medyna i Mekka, a także zneutralizowały rakietę balistyczną wycelowaną w południowy region przygraniczny Arabii Saudyjskiej.
W Bejrucie czołowe regionalne siły proxy reżimu napotkały narastający wewnętrzny opór ze strony wymiaru sprawiedliwości. Libański sąd wojskowy postawił formalne zarzuty 13 osobom – w tym 12 potwierdzonym członkom Hezbollahu i jednemu małżonkowi – po przechwyceniu nielegalnego ładunku pół tony przemysłowych materiałów wybuchowych o dużej sile rażenia, zmierzającego do stolicy. Podczas gdy parlamentarni przedstawiciele Hezbollahu potępili te zarzuty jako nieuzasadnioną ingerencję w ich działania zbrojne, postępowanie sądowe uwypukliło pogłębiającą się presję wewnętrzną w Libanie na rzecz wyegzekwowania suwerennej władzy państwa i nakazania rozbrojenia pozapaństwowych bojówek.
Egzekwowanie sankcji i napięta sytuacja w gospodarce krajowej
Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych poinformował, że konsekwentne wielostronne działania egzekucyjne oraz procedury blokady morskiej drastycznie uszczupliły rezerwy finansowe reżimu. Sekretarz Skarbu Scott Bessent ujawnił, że operacje wywiadu finansowego ograniczyły zdolność Teheranu do transferu kapitału za granicę, wywołując problemy z płynnością, które uderzyły w krajowe wypłaty dla IRGC i ograniczyły kanały finansowania zagranicznych sił proxy, takich jak Hezbollah, Hamas i Huti. Jednocześnie FinCEN (Financial Crimes Enforcement Network) ostrzegł banki na całym świecie, aby drobiazgowo weryfikowały transgraniczne transfery usług finansowych, zwracając uwagę na wykrycie ponad 8 miliardów dolarów w nielegalnych zagranicznych operacjach finansowych.
Utrzymująca się niestabilność w cieśninie Ormuz nadal wywoływała zakłócenia na globalnych rynkach energii. Chociaż Dowództwo Centralne USA (CENTCOM) wskazało, że eskorty tranzytowe realizowane wspólnie z partnerami zabezpieczyły eksport ponad 1,5 miliarda baryłek ropy naftowej od okresu letniego, całkowity ruch przez tę drogę wodną pozostał o około 51 procent niższy w porównaniu z poziomem sprzed kryzysu. W reakcji na utrzymujące się zagrożenia dla żeglugi światowe ceny referencyjne ropy gwałtownie wzrosły – kontrakty terminowe na ropę Brent podskoczyły do 117,14 USD za baryłkę, a West Texas Intermediate osiągnęła 103,94 USD.
Stosunki zagraniczne: impas w mediacjach dyplomatycznych
Wysiłki dyplomatyczne pod przewodnictwem Kataru, mające na celu powstrzymanie regionalnej eskalacji, napotkały w Teheranie na twardy opór. Wysoka rangą katarska delegacja negocjacyjna powróciła do stolicy Iranu, aby promować propozycję siedmiodniowego porozumienia tymczasowego, które miało na celu ponowne otwarcie cieśniny Ormuz dla nieograniczonej żeglugi handlowej w zamian za ukierunkowane złagodzenie sankcji i odblokowanie zamrożonych aktywów zagranicznych. Rozmowy utknęły jednak w martwym punkcie z powodu odmowy reżimu wobec sekwencyjnych zobowiązań nuklearnych; Teheran zażądał, aby Stany Zjednoczone całkowicie zaprzestały operacji morskich blokad i zniosły embarga na eksport energii, zanim jakiekolwiek nowe warunki nuklearne zostaną w ogóle wzięte pod uwagę.