Przywództwo reżimu i gotowość sił zbrojnych
Podczas serii narad wojskowych na wysokim szczeblu Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei poinstruował dowódców sił zbrojnych, aby przeprowadzili natychmiastową, zdecydowaną odpowiedź, nieograniczoną granicami geograficznymi, w przypadku ponownych uderzeń ze strony Stanów Zjednoczonych lub Izraela. Media powiązane z państwem potwierdziły, że Chamenei zwołał najwyższe kierownictwo ds. bezpieczeństwa, w tym generała dywizji Alego Abdollahiego, szefa połączonych sił zbrojnych; generała dywizji Ahmada Vahidiego, naczelnego dowódcę Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC); generała dywizji Amira Hatamiego, dowódcę regularnej armii; przewodniczącego parlamentu Mohammada Baghera Ghalibafa; oraz sekretarza Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Mohsena Rezaeiego.
Chamenei nakazał dowództwu wojskowemu osiągnięcie „maksymalnego odstraszania” poprzez zaktualizowanie reżimowego „Banku Celów”, tak aby obejmował on materialne i niematerialne aktywa amerykańskie i izraelskie na całym świecie, wyraźnie rozszerzając potencjalne ataki na cywilną infrastrukturę cyfrową i sztucznej inteligencji. Komentatorzy powiązani z IRGC określili tę dyrektywę jako oficjalne porzucenie lokalnego powstrzymywania na rzecz globalnej wojny asymetrycznej. Podkreślając wzmożoną agresywną postawę reżimu, generał dywizji Abdollahi publicznie zasygnalizował, że siły zbrojne nie będą czekać na inicjatywę przeciwnika, deklarując, że potwierdzone przesłanki o nadchodzących działaniach wrogich wywołają uderzenia wyprzedzające.
Ponowna ocena doktryny nuklearnej i manewry dyplomatyczne
Reżim zasygnalizował potencjalną strategiczną zmianę w swoich zobowiązaniach dotyczących nierozprzestrzeniania broni jądrowej. Szef Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Mohsen Rezaei ogłosił w mediach państwowych, że Teheran aktywnie debatuje nad tym, czy unieważnić formalny zakaz produkcji broni jądrowej w przypadku wznowienia działań wojennych. Zauważając, że ostateczna decyzja nie została jeszcze sformalizowana, Rezaei potwierdził, że przywództwo reżimu dokonuje ponownej oceny doktryny w obliczu szerszej konfrontacji regionalnej.
Rezaei potwierdził również otrzymanie korespondencji dyplomatycznej przekazanej przez katarskich pośredników od wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych JD Vance'a, proponującej bezpośrednie negocjacje dwustronne dotyczące irańskiego programu nuklearnego. Choć określił te zabiegi dyplomatyczne jako dowód na umocnienie pozycji reżimu, Rezaei nalegał, że rozmowy dotyczące zdolności nuklearnych pozostają uzależnione od uprzedniego ustąpienia Waszyngtonu wobec daleko idących żądań Teheranu. Przewodniczący parlamentu Ghalibaf powtórzył to nieprzejednane stanowisko, odrzucając presję Zachodu i deklarując, że negocjacje nie mogą posunąć się naprzód, dopóki Stany Zjednoczone nie zaakceptują warunków wstępnych reżimu.
Szantaż morski i przymus ekonomiczny
Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi potwierdził, że reżim jest przygotowany na wszystkie scenariusze konfliktu, przedstawiając jednocześnie maksymalistyczne warunki zniesienia zakłóceń międzynarodowej żeglugi przez Cieśninę Ormuz. Mówiąc o postępach pośrednich mediacji prowadzonych za pośrednictwem Kataru, Araghchi zażądał całkowitego zniesienia amerykańskich sankcji na ropę naftową, zakończenia operacji przechwytywania na morzu, odblokowania zamrożonych aktywów finansowych za granicą — w tym funduszy przechowywanych w Dosze — oraz formalnego międzynarodowego uznania kontroli regulacyjnej Teheranu nad tym szlakiem wodnym.
Żegluga handlowa przez to strategiczne gardło pozostaje sparaliżowana, a wielkość tranzytu jest o około 70 procent niższa od średnich sprzed kryzysu w następstwie dziesiątek ataków na statki handlowe w październiku. Wymierne konsekwencje tego nękania morskiego ujawniły się wzdłuż wybrzeża Zjednoczonych Emiratów Arabskich, gdzie władze Umm Al Quwain, Ras Al Khaimah i Szardży zostały zmuszone do zamknięcia publicznych plaż z powodu ciężkich plam ropy naftowej pochodzących z tankowców zaatakowanych w pobliżu cieśniny, w tym należącego do Chin supertankowca Gem No. 2. Jednocześnie Araghchi zastosował agresywną retorykę wobec Europy, ostrzegając w mediach społecznościowych, że wojsko reżimu zada „wstrząsający ziemią cios”, po tym jak kanclerz Niemiec Friedrich Merz podkreślił, że ośmiomiesięczna konfrontacja morska narzuciła kontynentowi ponad 100 miliardów euro zawyżonych kosztów energii.
Działania sił zastępczych i regionalne przetasowania
Regionalna sieć sił zastępczych Teheranu kontynuowała operacje na wielu teatrach działań, co skłoniło sąsiednie państwa do wzmocnienia środków obronnych. Na Półwyspie Arabskim saudyjskie siły obrony powietrznej przechwyciły trzy drony uderzeniowe wystrzelone przez wspierany przez Iran ruch Huti, w tym zagrożenie powietrzne zestrzelone w pobliżu Rijadu. Przemawiając na konferencji bezpieczeństwa Manama Dialogue, minister spraw zagranicznych Syrii Asaad al-Shaibani ujawnił, że Damaszek aktywnie bada możliwość przystąpienia do Połączonego Porozumienia Obronnego z Mekki wraz z Arabią Saudyjską, Turcją i Pakistanem, dążąc do uzyskania gwarancji bezpieczeństwa zbiorowego przeciwko milicjom transgranicznym wspieranym przez Teheran.
W Libanie suwerenne władze sprzeciwiły się paramilitarnym wpływom reżimu. Libański trybunał wojskowy wydał formalne akty oskarżenia przeciwko 13 agentom powiązanym z Hezbollahem pod zarzutem przemytu broni i podważania stabilności narodowej, po przejęciu 780 kilogramów materiałów wybuchowych klasy komercyjnej i wojskowej, w tym C-4 i TNT, na posterunku bezpieczeństwa. Pomimo publicznych żądań przywództwa Hezbollahu o natychmiastowe uwolnienie zatrzymanych i zwrot skonfiskowanej amunicji, urzędnicy sądowi kontynuowali postępowania.
Wewnętrzne represje i dyrektywy sądownictwa
W obliczu wewnętrznych napięć i wzmożonej presji geopolitycznej reżim zintensyfikował wewnętrzne środki bezpieczeństwa. Szef wymiaru sprawiedliwości Gholam-Hossein Mohseni-Ejei wygłosił transmitowane przez telewizję przemówienie, nakazując sądom przyspieszenie postępowań karnych przeciwko osobom oskarżonym o współpracę z obcymi przeciwnikami lub przekazywanie informacji wrogim państwom. Mohseni-Ejei nakazał trybunałom pomijanie opóźnień proceduralnych w celu egzekwowania szybkich wyroków, co podkreśla zależność aparatu bezpieczeństwa od brutalnego zastraszania wewnętrznego w celu powstrzymania sprzeciwu wewnątrz Iranu, podczas gdy wyżsi urzędnicy demonstrują wojowniczość za granicą.