Retoryka reżimu i eskalacja gróźb
25 października przywódcy w Teheranie wystosowali serię agresywnych ultimatów skierowanych przeciwko Stanom Zjednoczonym, Izraelowi i partnerom regionalnym. Przemawiając w Islamskim Zgromadzeniu Konsultacyjnym, przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf ostrzegł, że jakiekolwiek wznowione działania militarne Zachodu lub Izraela wywołają reakcję przekraczającą wyobrażenia wroga. Ogłaszając, że kraj stanowi niezdobytą twierdzę pewności siebie i siły obronnej, Ghalibaf podkreślił, że presja militarna i dyplomacja publiczna nigdy nie zmuszą reżimu do kapitulacji. Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi wzmocnił to stanowisko, twierdząc, że wcześniejsze uderzenia militarne nie zdołały wymusić ustępstw ze strony Teheranu, a dalsze działania nie przyniosą innego rezultatu.
W aparacie bezpieczeństwa reżimu nasiliły się również groźby eskalacji asymetrycznej. Ebrahim Azizi, przewodniczący parlamentarnej Komisji Bezpieczeństwa Narodowego i Polityki Zagranicznej, oświadczył, że pojedynczy błąd w kalkulacjach przeciwników sprawi, że terytorium Izraela stanie się niezdatne do zamieszkania w mniej niż godzinę. Równolegle rzecznik Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) Hossein Mohebbi określił szerszą konfrontację jako walkę egzystencjalną i cywilizacyjną, twierdząc, że reżim jest przygotowany do uderzenia w kluczową infrastrukturę regionalną. Przedstawiciele irańskich służb bezpieczeństwa otwarcie wysuwali plany sabotażu podmorskich światłowodowych kabli telekomunikacyjnych w Zatoce Perskiej w przypadku rozszerzenia walk. Deklaracje te zbiegły się z ostrzeżeniami amerykańskiego wywiadu, że elitarny aparat operacji zagranicznych reżimu, Jednostka 840, poczynił postępy w planach ataków na amerykańskich dyplomatów i personel w regionie.
Na arenie wewnętrznej najwyższy przywódca reżimu, Modżtaba Chamenei, zwołał spotkanie wysokiego szczebla z szefem wymiaru sprawiedliwości Gholamem Hosseinem Mohsenim Ejeim. Najwyższy przywódca poinstruował aparat sądowniczy, aby stanowczo domagał się prawnych odszkodowań za szkody wyrządzone podczas ostatnich rund konfliktu, jednocześnie żądając przyspieszenia egzekwowania prawa i surowszych represji wobec wewnętrznej korupcji, co ma posłużyć jako środek odstraszający społeczeństwo.
Uderzenia sił zastępczych i operacje transgraniczne
Sieć sił zastępczych reżimu utrzymała swoją ofensywną postawę na wielu teatrach działań. W Jemenie wspierany przez Iran ruch Huti przeprowadził nową salwę rakiet balistycznych i dronów kamikadze wymierzoną w Międzynarodowy Port Lotniczy Króla Chalida w Rijadzie. Do ataku doszło zaledwie kilka godzin po tym, jak saudyjskie władze lotnictwa cywilnego podjęły próbę wznowienia komercyjnych lotów pasażerskich po wcześniejszych uderzeniach. Rzecznik wojskowy Huti, Jahja Saree, wydał formalne oświadczenie, uznając saudyjskie lotniska za aktywne cele operacyjne i ostrzegł międzynarodowych przewoźników przed lotami do królestwa. Choć saudyjska obrona powietrzna przechwyciła nadlatujące pociski nad stolicą, operacje lotnicze zostały zakłócone, co doprowadziło do przekierowań i odwołań rejsów.
Poza Półwyspem Arabskim siły lądowe IRGC prowadziły transgraniczne operacje kinetyczne w północnym Iraku. Teheran rozmieścił amunicję krążącą przeciwko instalacjom prowadzonym przez irańsko-kurdyjskie ugrupowanie opozycyjne Komala w rejonie Balisan w irackim Kurdystanie, kontynuując długotrwałe wysiłki reżimu zmierzające do wyeliminowania kurdyjskich ruchów politycznych i bojowych poza jego granicami.
Infrastruktura strategiczna i nadzór jądrowy
Wzmocniona czujność objęła ufortyfikowane instalacje strategiczne reżimu. Nadzór zachodniego wywiadu utrzymywał ścisłe monitorowanie kluczowych obiektów, w tym głęboko ukrytego kompleksu Pickaxe Mountain, gdzie po wcześniejszych uderzeniach w infrastrukturę nuklearną reżimu zaobserwowano niewielki widoczny ruch operacyjny. Jednocześnie misja dyplomatyczna Moskwy w Teheranie wystosowała publiczne sprostowanie do doniesień sugerujących, że rosyjscy inżynierowie i specjaliści stacjonujący w elektrowni jądrowej w Buszehrze są ewakuowani, zapewniając, że prace w obiekcie przebiegają zgodnie z normalnym harmonogramem pomimo regionalnych alarmów.
Presja gospodarcza i kryzys wewnętrzny
Gospodarczy uścisk wokół reżimu znacznie się nasilił 25 października. Analizy sektora energetycznego wykazały, że możliwe do zidentyfikowania pływające zapasy ropy naftowej Teheranu poza strefą blokady morskiej spadły do zera, odcinając główny mechanizm reżimu służący omijaniu ograniczeń eksportowych. Prognozy wskazują, że wyczerpanie tych zapasów morskich spowoduje drastyczny spadek przychodów z transportu ropy naftowej drogą morską do połowy grudnia, gdy zrealizowane zostaną płatności rezydualne.
Oceny wojskowe i wywiadowcze wskazują, że morska operacja powstrzymywania pozbawiła już Teheran ponad 25 miliardów dolarów dochodów z ropy naftowej. Choć IRGC nadal wykorzystuje czarnorynkowe kanały przemytnicze i tajne sieci do finansowania swoich struktur dowodzenia i bojówek zastępczych, ogół ludności w całym Iranie ponosi pełny ciężar załamania finansowego. Inflacja przekroczyła 300 procent, rial uległ dalszej deprecjacji, a gwałtownie rosnące ceny żywności wywołały głęboki niepokój społeczny. Przed stacjami paliw i bankomatami w Teheranie oraz innych większych ośrodkach miejskich tworzyły się długie kolejki, ponieważ obywatele gromadzili zapasy podstawowych produktów w oczekiwaniu na wznowienie działań wojennych.
Słabe punkty operacji morskich reżimu zostały uwypuklone na arenie międzynarodowej, gdy władze Sri Lanki skoordynowały akcję ratunkową 40 irańskich marynarzy z objętych sankcjami tankowców unieruchomionych na wodach międzynarodowych, repatriując ich w następstwie wezwań o pomoc medyczną.
Postawa dyplomatyczna
Na arenie międzynarodowej rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmaeil Baqaei skrytykował mocarstwa europejskie – Wielką Brytanię, Francję i Niemcy – zarzucając im stosowanie podwójnych standardów poprzez dążenie do zaangażowania dyplomatycznego przy jednoczesnym popieraniu sankcji i środków obronnych przeciwko Teheranowi. Odzwierciedlając podwyższony stan pogotowia reżimu w kraju, urzędnicy nagle odwołali planowany udział Ghalibafa w zgromadzeniu parlamentarnym bloku BRICS w Nowym Delhi, powołując się na nieprzewidziane okoliczności związane z bezpieczeństwem wewnętrznym.