Odrębne mechanizmy budżetowe w prawie federalnym
Twierdzenie, jakoby Stany Zjednoczone pozbawiły miliony obywateli pomocy żywnościowej, aby kupić samoloty wojskowe dla Izraela, wypacza fundamentalne zasady funkcjonowania amerykańskiego budżetu federalnego. Zgodnie z prawem federalnym Supplemental Nutrition Assistance Program (SNAP) działa jako obowiązkowy program świadczeń ustawowych (mandatory entitlement), autoryzowany w ramach wieloletniej ustawy rolnej (Farm Bill) i zarządzany przez Food and Nutrition Service Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych. Finansowanie SNAP z mocy prawa nie ma charakteru uznaniowego; każda osoba lub gospodarstwo domowe spełniające federalne kryteria dochodowe i majątkowe ma ustawowe prawo do otrzymywania świadczeń.
Ponieważ SNAP stanowi świadczenie ustawowe, Kongres nie ogranicza jego finansowania w celu przeniesienia oszczędności na konta spraw zagranicznych. Zagraniczna pomoc wojskowa jest natomiast klasyfikowana jako wydatki uznaniowe (discretionary spending), regulowane corocznymi ustawami budżetowymi dla Departamentu Stanu, operacji zagranicznych i programów pokrewnych (State, Foreign Operations, and Related Programs appropriations bills). Środki z krajowych programów obowiązkowych nie mogą być zgodnie z prawem przekierowywane na finansowanie zagranicznej pomocy wojskowej ani na zakupy zagraniczne.
Popandemiczne wahania liczby beneficjentów programu SNAP
Zmiany w liczbie zarejestrowanych uczestników SNAP, przywoływane w viralowych doniesieniach, odzwierciedlają wygaśnięcie tymczasowych rozwiązań kryzysowych, a nie przesunięcia w alokacji środków dokonane przez ustawodawcę. Podczas stanu zagrożenia wywołanego COVID-19 rząd federalny autoryzował nadzwyczajne pakiety świadczeń, które zapewniały maksymalne dopuszczalne kwoty wsparcia wszystkim kwalifikującym się gospodarstwom domowym, a także tymczasowo zawiesił limity czasowe dotyczące wymogu podejmowania pracy. Zgodnie z zapisami Consolidated Appropriations Act z 2023 r., te kryzysowe dodatki z czasów pandemii wygasły w całym kraju w marcu 2023 r.
Kolejne aktualizacje ustawowe, w tym stopniowe wdrażanie wymogów dotyczących pracy na mocy Fiscal Responsibility Act z 2023 r. oraz rutynowe popandemiczne weryfikacje administracyjne, przywróciły program do jego standardowych zasad. Jednocześnie krajowy wzrost zatrudnienia i rosnące dochody gospodarstw domowych w naturalny sposób zmniejszyły liczbę beneficjentów w stosunku do rekordowych poziomów z okresu pandemii. Te zmiany administracyjne i ustawowe zostały uchwalone w ramach krajowych kompromisów fiskalnych, całkowicie niezwiązanych z zagranicznym finansowaniem wojskowym.
Finansowanie izraelskich zakupów wojskowych
Omawiane twierdzenie zasadniczo wypacza również sposób finansowania izraelskich zakupów obronnych. Pozyskanie dwudziestu pięciu myśliwców F-35, formalnie uzgodnione w czerwcu 2024 r., jest finansowane z dwustronnego programu Foreign Military Financing (FMF), ustanowionego na mocy porozumienia (Memorandum of Understanding) podpisanego w 2016 r. za prezydentury Baracka Obamy. To dziesięcioletnie porozumienie zapewnia 3,3 miliarda dolarów rocznie na pomoc obronną w latach budżetowych od 2019 do 2028. Zgodnie z warunkami umowy dotacje FMF muszą być wydatkowane u amerykańskich producentów z sektora obronnego, reinwestując kapitał bezpośrednio w amerykańskie zakłady produkcyjne, zaawansowaną inżynierię lotniczą i kosmiczną oraz wysoce wykwalifikowaną krajową kadrę przemysłu obronnego.
Z kolei zakup przez Izrael dwunastu śmigłowców Boeing AH-64E Apache opiera się na bezpośrednich wydatkach państwa Izrael. W październiku 2026 r. rząd Izraela zatwierdził niemal miliard szekli ze swojego budżetu krajowego, aby sfinansować pilny zakup od amerykańskich producentów lotniczych po uzyskaniu zgody amerykańskiej Agencji Współpracy w Dziedzinie Bezpieczeństwa Obronnego (Defense Security Cooperation Agency). Zamiast obciążać amerykańskich podatników lub polegać na cięciach w amerykańskich programach socjalnych, Izrael sfinansował to zamówienie z własnego budżetu państwa.
Demontaż fałszywej narracji o rzekomym kompromisie
Kampanie propagandowe często żerują na złożoności procedur budżetowych, zestawiając korekty krajowych świadczeń socjalnych z pomocą zagraniczną, aby wywołać społeczne oburzenie:
- Brak możliwości prawnej: Federalne reguły budżetowe rygorystycznie oddzielają fundusze na obowiązkowe świadczenia ustawowe, takie jak SNAP, od uznaniowych linii budżetowych na pomoc zagraniczną.
- Niezależne czynniki zmian: Liczba beneficjentów pomocy żywnościowej zmieniła się w wyniku popandemicznego ożywienia gospodarczego oraz zaplanowanego wygaśnięcia przepisów kryzysowych, a nie wydatków wojskowych.
- Suwerenne finansowanie: Znaczące transakcje zbrojeniowe są finansowane w ramach wieloletnich, uprzednio przyznanych dwustronnych ram bezpieczeństwa albo opłacane bezpośrednio z budżetu państwa Izrael.
Sugerowanie, że amerykańskie sieci bezpieczeństwa żywnościowego zostały zdemontowane w celu zakupu samolotów dla Izraela, tworzy całkowicie fikcyjny związek przyczynowo-skutkowy, obliczony na podważenie zaufania publicznego i delegitymizację uzasadnionej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa.