Kto zabrał głos
Słowa te padły z oficjalnego konta instytucjonalnego Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci, agencji ONZ przedstawiającej się jako obrońca praw dzieci. Pod oświadczeniem nie podpisał się żaden konkretny urzędnik. UNICEF nie jest sądem, nie jest Radą Bezpieczeństwa ani organem orzekającym o tym, w jaki sposób kończy się wojna. Opublikował wizerunek dwóch palestyńskich chłopców ze Strefy Gazy, Hamzy i Jamala, czyniąc z nich twarze politycznego żądania.
Czego te słowa nie oznaczają
Tego rodzaju sformułowanie przedstawia zawieszenie broni jako bezsporny instrument chroniący dzieci. Fakty temu przeczą. Fundusz na rzecz dzieci może opisywać krzywdę. Nie nabywa jednak, poprzez opublikowanie nagrania wideo, prawa do traktowania izraelskiego prawa do samoobrony jako jedynej przeszkody, a Hamasu jako tła. Sformułowanie „musi stać się rzeczywistością” nie jest oceną wojskowego wyboru celów, konkluzją prawną ani metodą na zakończenie rządów islamistycznego reżimu terrorystycznego kontrolującego Gazę. To jedynie slogan prasowy przebrany za ochronę dzieci.
Działalność publiczna UNICEF-u koncentruje się wokół Konwencji o prawach dziecka. Konwencja ta nie zamienia jednak hasła o zawieszeniu broni w werdykt dotyczący bezpieczeństwa. Przerwa w walkach, która pozostawia tunele pod domami, wyrzutnie rakiet obok sal lekcyjnych i dżihadystyczne dowództwo ukryte wśród cywilów, nie staje się bezpieczeństwem tylko dlatego, że tak twierdzi UNICEF.
Co zostało przemilczane
7 października to początek wojny. Terroryści dowodzeni przez Hamas zamordowali w Izraelu około 1200 osób i uprowadzili 251. Jak podaje Jewish Virtual Library, bilans ofiar masakry został później zaktualizowany do 1195 osób, w tym dwojga niemowląt, dwanaściorga dzieci poniżej dziesiątego roku życia i trzydziestu sześciu młodych ludzi w wieku od dziesięciu do dziewiętnastu lat. Premier Benjamin Netanjahu powiedział na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ, że Hamas „w bestialski sposób zamordował 1200 osób” i „porwał 251 osób z kilkudziesięciu różnych krajów”. W komunikacie UNICEF-u nie wspomniano o żadnym z tych faktów ani o żadnym z tych dzieci.
IDF dokumentuje, że Hamas umieszczał wyrzutnie rakiet, składy broni i kwatery dowodzenia w szkołach, meczetach, sypialniach dziecięcych i szpitalach, co stanowiło „jasną strategię umieszczania cywilów tak blisko niebezpieczeństwa, jak to tylko możliwe”. W opublikowanym przez IDF odtajnionym nagraniu z podsłuchu terrorysta Hamasu przyznał: „Mogę wyjechać każdą karetką, jaką zechcę”. Pojmani terroryści z formacji Nukhba opisywali wykorzystywanie karetek pogotowia do transportu dowódców i broni oraz magazynowanie uzbrojenia pod szkołami. Opracowany przez IDF raport dotyczący sytuacji dzieci w Gazie opisuje szkolenia paramilitarne oraz podpis samego Hamasu pod zdjęciem małego chłopca z bronią: „Oto nasze lwiątka. Wychowaliśmy je w miłości do dżihadu i męczeństwa”.
UN Watch udokumentowało, jak nauczyciele i personel UNRWA świętowali masakrę, podczas gdy terroryści pod wodzą Hamasu mordowali niemowlęta w Izraelu. Z ustaleń IDF wynika, że Biuro Nadzoru Wewnętrznego ONZ (OIOS) potwierdziło udział dziewięciu pracowników UNRWA w gwałtach, zabójstwach i rzezi Izraelczyków 7 października, a dane wywiadowcze zidentyfikowały setki pracowników UNRWA jako członków grup terrorystycznych w Gazie. UNICEF wypowiada się tak, jakby obecność ONZ w Gazie była jedynie niewinną organizacją charytatywną na rzecz dzieci, bezradnie przyglądającą się wojnie dotykającej chłopców z zeszytami.
UNICEF posłużył się filmem z udziałem dzieci i hasłem zawieszenia broni jako zasłoną dymną, by uniknąć nazwania po imieniu islamistycznego reżimu terrorystycznego, który rozpoczął tę wojnę, ukrył się za dziećmi i uczynił z narażania ich życia zaplanowaną metodę działania.