To stwierdzenie padło 8 października 2026 r. w niepodpisanym biuletynie prasowym UN Women. UN Women jest oenzetowską agendą o charakterze rzecznictwa. Nie jest to sąd, urząd statystyczny ani lekarz medycyny sądowej. Pod tym twierdzeniem nie podpisał się żaden konkretny urzędnik. Biuletyn posługuje się czasem teraźniejszym, jak gdyby te sumy i ich przyczyna zostały już bezsprzecznie ustalone.
Mnożnik to nie lista ofiar
Własna notatka techniczna UN Women z kwietnia 2026 r. ujawnia, jak powstała nagłówkowa liczba. Dane bazowe to „Ofiary śmiertelne zgłoszone przez GMOH”, czyli kontrolowane przez Hamas Ministerstwo Zdrowia w Gazie, „zaktualizowane na dzień 31 grudnia 2025 r.”. Metoda została przedstawiona bez ogródek: „Liczbę ofiar śmiertelnych zgłoszonych przez GMOH mnoży się przez 1,69, aby oszacować rzeczywistą liczbę zgonów”. Na tej samej stronie znajduje się kalkulacja dotycząca kobiet: „Szacowana liczba ofiar śmiertelnych wśród kobiet uwzględniająca niedoraportowanie = 10 983 x 1,69 = 18 561”. Dziewczęta i starsze kobiety dodaje się jako modelowane udziały procentowe, aż notatka osiąga łączną liczbę, która „Przekracza 38 000”. To sformułowanie w październikowym dokumencie przedstawia 38 000 jako fakt ustalony. Dokument z kwietnia to jedynie szacunek oparty na współczynniku korygującym, a nie imienna lista ofiar.
Foundation for Defense of Democracies zauważa, że ministerstwo to „w swoich wyliczeniach nie odróżnia cywilów od bojowników”. Mimo to biuletyn przedstawia tę pomnożoną sumę tak, jakby był to zweryfikowany rejestr cywilnych kobiet i dziewcząt zabitych przez izraelski ogień.
Identyczna manipulacja dotyczy rannych. W notatce technicznej stwierdzono, że statystyki dotyczące obrażeń „były zgłaszane wyłącznie jako wartości łączne, bez podziału na płeć i wiek” oraz że „wobec braku danych szczegółowych, bezpośrednia ocena wpływu na kobiety i dziewczęta jest niemożliwa”. Następnie przeskalowuje się proporcje WHO i ministerstwa, aż uzyskuje się twierdzenie o „blisko 11 000” kobiet i dziewcząt z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu — w tabeli roboczej dokładnie 10 884. Podana w biuletynie liczba 11 700 to ten sam model, utwardzony i przedstawiony jako twarda statystyka. Sformułowanie to narzuca podział według płci, którego źródłowe rejestry rannych w ogóle nie zawierają.
Tamar Sternthal, pisząc na łamach JNS, przytacza późniejsze zestawienie samego Hamasu: biuro medialne Hamasu „poinformowało, że spośród 73 066 osób zabitych podczas wojny, 21 500 stanowiły dzieci, a 12 500 kobiety”. Dwanaście tysięcy pięćset kobiet w rejestrze Hamasu to nie to samo co ponad 38 000 kobiet i dziewcząt. UN Women zasypało tę przepaść mnożnikiem 1,69 i przypisanymi udziałami wiekowo-płciowymi. To modelowanie matematyczne, a nie spis zidentyfikowanych zmarłych.
Przypisanie winy i wybuch wojny
Klauzula przyczynowa w biuletynie wymienia wyłącznie Izrael. Śmierć i obrażenia przedstawiono jako „wynik izraelskich nalotów i lądowych operacji wojskowych”. Hamas nie został wymieniony jako sprawca wojny. Islamistyczny reżim terrorystyczny w Gazie nie został wskazany jako autor tych list. Bojownicy wliczeni do ogólnych bilansów ministerstwa nie zostali oddzieleni. O zakładnikach nie ma ani słowa.
Tę wojnę rozpoczął 7 października. Terroryści dowodzeni przez Hamas zamordowali około 1200 osób i uprowadzili 251. Ambasada Izraela przypomina, że „terroryści z Hamasu rozpoczęli tę wojnę, mordując ponad 1200 osób”, a 251 osób zostało tego dnia wziętych jako zakładnicy. Hamas nadal przetrzymuje zakładników. Dokument, który datuje ofiary na przestrzeni trzech lat wojny, przypisując każdą zamodelowaną kobietę i dziewczynkę operacjom izraelskim, traktuje tamtą masakrę tak, jakby nie miała znaczenia.
UN Women wzięło dane od kontrolowanego przez Hamas ministerstwa, pomnożyło je, wymodelowało brakujący podział na płeć i opublikowało ten wytwór jako rzekomy rejestr ofiar izraelskich działań.