28 września 2026 r. Ramiz Alakbarov, pełniący obowiązki Specjalnego Koordynatora ds. Procesu Pokojowego na Bliskim Wschodzie, przedstawił Radzie Bezpieczeństwa sprawozdanie z wdrażania rezolucji 2334 (2016). Jego uwagi objęły okres od 13 czerwca do 18 września. Jest on urzędnikiem politycznym Sekretariatu zajmującym się procesem pokojowym. Nie jest lekarzem sądowym ani komisją ds. weryfikacji statusu bojowników.
Opisał operacje Sił Obronnych Izraela na zachód od „żółtej linii” zawieszenia broni, w tym naloty, a następnie zacytował łączną liczbę ofiar śmiertelnych pochodzącą z „ministerstwa zdrowia w Strefie Gazy”. Taka sekwencja przedstawia 360 zabitych jako wymierny skutek izraelskiego ognia w tym rejonie. Wskazanie nazwy instytucji to jedynie etykieta, a nie metodologia. Z protokołu posiedzenia z tego samego briefingu wynika, że dodał, iż źródła izraelskie nie odnotowały w tym okresie żadnych izraelskich ofiar śmiertelnych w Gazie. Ten kontrast nadal jednak nie zmienia danych Hamasu w orzeczenie o celowości ataków.
Czego te dane nie uwzględniają
Ministerstwo zdrowia w Strefie Gazy to aparat biurokratyczny ds. zdrowia islamistycznego reżimu terrorystycznego Hamasu. Foundation for Defense of Democracies odnotowuje, że „ministerstwo w swoich obliczeniach nie rozróżnia cywilów od bojowników”. The Jerusalem Post donosi o tym samym ograniczeniu: powiązane z Hamasem ministerstwo „nie odróżnia bojowników od cywilów”. Bilans ignorujący status bojowników nie jest spisem ludności cywilnej. Nie jest to żaden dowód na to, że Izrael celował w cywilów. To jedynie liczba z zestawienia statystycznego.
Sformułowanie „w tym kobiety i dzieci” odnosi się do liczby rannych określonej jako „ponad 1600”. Nie stanowi to zweryfikowanego podziału grupy 360 zabitych, a kobieta czy dziecko nie jest synonimem osoby niebiorącej udziału w walkach. The Jerusalem Post, opisując raport Henry Jackson Society pt. Questionable Counting, odnotowuje, że listy ofiar śmiertelnych ministerstwa umieszczały mężczyzn w rubrykach dla kobiet, rejestrowały dorosłych jako dzieci i włączały zgony z przyczyn naturalnych do wojennych raportów. Są to wady tego samego systemu liczenia. Nie jest to konkurencyjny bilans wobec 360 ofiar Alakbarova. Problem tkwi w tym, jak ta liczba jest definiowana.
Nie przedstawił on odsetka bojowników, procedury identyfikacji ani bardziej precyzyjnych ram czasowych niż trzymiesięczny zrzut danych. „Ponad 1600” to próg minimalny, a nie oficjalny rejestr. Sformułowanie to przedstawia 360 zabitych jako ustalony ludzki koszt izraelskich operacji. Własna metodologia ministerstwa nie uprawnia do takiego wniosku.
Co pominięto w briefingu
Wojna nie rozpoczęła się 13 czerwca 2026 r. 7 października 2023 r. terroryści pod wodzą Hamasu zamordowali ponad 1200 osób i uprowadzili 251. Ta masakra to początek wojny, a nie przypis dla zachowania pozorów równowagi. Recytacja w ramach rezolucji 2334, która traktuje późniejsze zgony w Gazie jako odrębny bilans izraelskiego ognia, pomijając Hamas jako sprawcę tej wojny, jest z założenia niekompletna.
Samoobrona i działania antyterrorystyczne przeciwko pozostałej infrastrukturze Hamasu po zawieszeniu broni nie stanowią rubryki w formularzach Hamasu. Jeśli bojownicy muzułmańsko-arabskiego dżihadu zabici w tych operacjach wchodzą w skład liczby 360, nie stanowią oni dowodu na cierpienie kobiet i dzieci. On ich nie rozdzielił.
Wziął okresowy bilans ministerstwa kontrolowanego przez Hamas, zestawił go z izraelskim ogniem i przedstawił Radzie Bezpieczeństwa liczbę ofiar, której nikt niezależnie nie zweryfikował.