Komunikat prasowy z 26 października został opublikowany przez Niezależną Międzynarodową Komisję Śledczą powołaną przez Radę Praw Człowieka ONZ 27 maja 2021 roku – bezterminową, wymierzoną wyłącznie w Izrael komisję pod przewodnictwem Navi Pillay. Słowo „niezależna” istnieje wyłącznie na papierze firmowym. Rada wszczęła bezterminowe, motywowane politycznie śledztwo po wojnie z Hamasem z maja 2021 roku, bez określonej daty zakończenia, a na jego czele postawiła prawniczkę, która wcześniej podpisała petycję zatytułowaną „Nałożyć sankcje na apartheidowy Izrael”. Jej obecny przewodniczący, Srinivasan Muralidhar, powtórzył to stanowisko przy okazji październikowego raportu Komisji A/81/430. Mandat pozostaje ten sam.
Śledztwo Rady, a nie sąd
Sformułowania te przedstawiają zbrodnie wojenne, „eksterminację”, gwałty i „ludobójstwo” jako fakty dowiedzione. Zgromadzony materiał wcale tego nie potwierdza. Mandat Komisji przyjmuje kryterium „uzasadnionych podstaw”: standard stosowany przy wydawaniu nakazu aresztowania, a nie przy udowadnianiu winy czy odpowiedzialności państwa. UN Watch oraz UK Lawyers for Israel odnotowują, że w raporcie ani razu nie sprecyzowano tego standardu. Chris Sidoti, urzędujący komisarz, oświadczył 8 października przed publicznością w Melbourne, że panel „nie jest sądem” ani „nawet prokuraturą”, a standard „uzasadnionych podstaw” nazwał „niezbyt wygórowanym”. Organizacje UN Watch i UK Lawyers for Israel zweryfikowały raport pod kątem zawartych w nim przypisów. Ponad 70 twierdzeń nie posiada żadnego źródła; 40 z nich to stwierdzenia kluczowe dla formułowanych wniosków. Relacje strony izraelskiej opatrywane są określeniami „twierdzono” lub „rzekomo”. Z kolei zarzuty skarżących przedstawia się jako bezsporne fakty.
W swoim postanowieniu z 26 stycznia 2024 roku Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że na tym etapie nie jest wymagane ustalenie, czy Izrael naruszył Konwencję w sprawie ludobójstwa; takie rozstrzygnięcie może zapaść dopiero przy rozpoznawaniu istoty sprawy. Środki tymczasowe nie stanowią orzeczenia co do istoty sprawy. Zalecenia Komisji zestawiają owe środki z zarzutem ludobójstwa, którego Trybunał nigdy nie stwierdził.
Co pominięto w dokumencie
Wojnę tę rozpoczął 7 października. Terroryści pod wodzą Hamasu zamordowali około 1200 osób i uprowadzili 251. Portal JNS odnotował, że Hamas został wymieniony w raporcie zaledwie dwukrotnie, przy czym ani razu jako sprawca tej masakry. Dziennik Jerusalem Post naliczył te same dwie wzmianki, z których żadna nie oskarżała Hamasu o popełnienie zbrodni. We wspólnym oświadczeniu UN Watch wyliczono pozostałe przemilczenia: 251 zakładników, prowadzenie walki przez Hamas ze szpitali i spośród ludności cywilnej, własne ustalenia ONZ dotyczące przemocy seksualnej stosowanej przez terrorystów pod wodzą Hamasu 7 października oraz nieustanne ataki Hamasu i innych ugrupowań zbrojnych. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Izraela nazwało ten materiał „dokumentem propagandowym oderwanym od rzeczywistości, mającym na celu podważenie prawa Izraela do samoobrony, delegitymizację państwa żydowskiego oraz legitymizację dżihadystycznego terroryzmu wymierzonego w jego obywateli”. Przedstawicielstwo Izraela w Genewie określiło raport jako „kolejny przejaw kampanii dezinformacyjnej mającej na celu demonizację Państwa Izrael i przedstawienie samego jego istnienia jako zbrodniczego”.
Posłużono się broszurą Rady Praw Człowieka oraz sformułowaniem prasowym w czasie teraźniejszym jako substytutem prawomocnego wyroku skazującego.