Wspierani przez Iran jemeńscy Huti podeszli na odległość 80 kilometrów od Adenu, głównego bastionu i tymczasowej stolicy uznawanego przez społeczność międzynarodową rządu – poinformowały w poniedziałek cztery źródła wojskowe w rozmowie z agencją Reuters, jak podał The Jerusalem Post. Według dziennika manewr ten sprawił, że Huti znaleźli się najbliżej Adenu od początku 2015 roku, kiedy to na krótko wkroczyli do miasta, po czym zostali z niego wyparci.
Zajęcie Al-Makatira, szturm na Tur al-Baha
Źródła podały, że Huti przypuścili szturm na pozycje rządowe w Al-Makatira trzy dni wcześniej i od tego czasu opanowali cały dystrykt. Ten górzysty obszar góruje nad trasą łączącą Ta’izz z Adenem – jedynym szlakiem łączącym terytoria kontrolowane przez rząd z Ta’izz w trakcie trwania konfliktu. Siły rządowe zostały zmuszone do odwrotu w kierunku Tur al-Baha. W poniedziałek walki toczyły się w obozie wojskowym przy wjeździe do dystryktu Tur al-Baha, około 50 kilometrów od stolicy prowincji Lahidż i 80 kilometrów od Adenu – wzdłuż jednego z głównych korytarzy prowadzących do miasta.
Powołując się na te źródła, „The Jerusalem Post” poinformował, że ofensywa zagraża strategicznym pozycjom wzdłuż drogi Aden–Ta’izz, kluczowej arterii dla południowo-zachodniego Jemenu. Ta’izz, trzecie co do wielkości miasto Jemenu, znajduje się w oblężeniu od początku października, kiedy Huti odcięli główną drogę na południe w stronę Adenu; oblężenie zmusiło do opuszczenia domów ponad 100 000 osób oraz doprowadziło do dotkliwych niedoborów żywności, paliwa i leków. Przedstawiciel Hutich, Hamid Rizq, opublikował nagranie, którego Reuters nie był w stanie natychmiast zweryfikować, przedstawiające – według jego słów – bojowników wkraczających do Suk al-Rabu w dystrykcie Makatira.
Osiemdziesiąt kilometrów od Adenu to już realna linia frontu, a nie pogłoska. Irańskie bojówki Huti zajęły Al-Makatira, napierają na Tur al-Baha i po raz pierwszy od 2015 roku znalazły się w tak bliskim promieniu od tymczasowej stolicy rządu. Relacja „The Jerusalem Post” szczegółowo opisuje tę ofensywę oraz jej konsekwencje dla szlaku komunikacyjnego prowadzącego do Ta’izz.